Η Μαρία Μοντεσσόρι, γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1870 στο Κιαραβάλε της Ανκόνα. Σπούδασε ιατρική αλλά και παιδαγωγικά. Η δράση της στην εκπαίδευση τάραξε τα νερά και η μέθοδος διδασκαλίας της πήρε σαφώς το όνομα της: «Μοντεσσοριανό Σύστημα». Η Μοντεσσόρι έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στα εποπτικά μέσα ως μέσω εκπαίδευσης, διότι θεωρούσε πως η διδασκαλία γίνεται κατανοητή με τις αισθήσεις. Η μέθοδός της στηρίζεται στην παρακίνηση και την ενθάρρυνση για μάθηση που έχουν τα παιδιά έμφυτη.
Στο άρθρο αυτό θα αναφέρουμε τον «δεκάλογο της Μαρίας Μοντεσσόρι», όπου όλοι οι γονείς πρέπει να ξέρουν:
ˉΜην αγγίζετε ένα παιδί, αν δεν το επιθυμεί και εκείνο.
ˉΠοτέ μη μιλάτε με άσχημο τρόπο σε ένα παιδί κατά την παρουσία του ή ακόμα και την απουσία του.
ˉΕπικεντρωθείτε στο να βοηθήσετε το παιδί να αναπτύξει τα θετικά του στοιχεία.
ˉΔείξτε του το μέρος που υπάρχουν τα μέσα για να βοηθήσουν την ανάπτυξη του.
ˉΝα είστε πάντα έτοιμοι να ανταποκριθείτε στο κάλεσμα ενός παιδιού που έχει την ανάγκη σας, να ακούτε πάντα και να απαντάτε στο παιδί που απευθύνεται σε εσάς.
ˉΣεβαστείτε το παιδί που κάνει ένα λάθος και μπορεί αργότερα να το διορθώσει από μόνο του.
ˉΣεβαστείτε το παιδί όταν ξεκουράζεται ή όταν συλλογίζεται. Μην το κατευθύνετε σε άλλες μορφές δραστηριοτήτων.
ˉΒοηθήστε το παιδί που αναζητεί κάποια δραστηριότητα και δεν μπορεί να βρει τι ακριβώς θέλει να κάνει.
ˉΑν το παιδί αρνήθηκε να ακούσει αυτά που είχατε να του πείτε, να τα επαναλαμβάνετε.
-Πάντα να αντιμετωπίζετε το παιδί χρησιμοποιώντας τους καλύτερους τρόπους σας και να του προσφέρετε τον καλύτερο εαυτό σας.
Συμβουλεύω λοιπόν, του γονείς και τους εκπαιδευτικούς να έχουν πάντα γνώμονα στο μυαλό τους αυτά τα δέκα πράγματα. Μην ξεχνάτε πώς πάντα πρέπει να στέκεστε βοηθοί και συμπαραστάτες στα παιδιά. Ο ρόλος σας είναι να ενθαρρύνετε συνεχώς τα παιδιά, να το βοηθάτε αν έχει ανάγκη αλλά ταυτόχρονα να το αφήνετε να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, ανάλογα με τις δυνατότητες και την ηλικία του.
Αποτελεί συχνό φαινόμενο ο δάσκαλος, ο καθηγητής αλλά και κάθε βαθμίδας εκπαιδευτικός να αντιμετωπίζει προβλήματα επικοινωνίας μέσα στην τάξη του. Με τον όρο «επικοινωνία» εννοούμε, τη διαδικασία της ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ δύο ή περισσότερων ατόμων. Υπάρχει δηλαδή πομπός και δέκτης. Για να είναι ουσιαστική και ποιοτική οφείλουν να τηρούνται διάφορες συνθήκες και από τις δύο πλευρές. Για παράδειγμα να υπάρχει ήπιο κλίμα συζήτησης, κατανόηση και σεβασμός, μπορεί να είναι ακόμη και αυθόρμητη συζήτηση αλλά με όρια.
Σύμφωνα με τους θεωρητικούς και ερευνητές της επικοινωνίας (Gordon,1970), έγινε προσπάθεια προσδιορισμού των συμπεριφορών που δυσχεραίνουν την επικοινωνία. Έτσι οι φραγμοί αυτοί είναι η απειλή, προσταγή, όταν ο πομπός δίνει εντολές στον δέκτη και η απειλή- προειδοποίηση, όταν σχεδόν πάντα επισημαίνει ο ομιλητής στον συνομιλητή τις αρνητικές συνέπειες των πράξεων του. Το ίδιο ισχύει και για το συνεχόμενο κήρυγμα ή αλλιώς ηθικολογία περί πρέπει ή δεν πρέπει. Αυτή η κατάσταση φέρνει το άτομο και συγκεκριμένα εδώ τον μαθητή σε έναν εκνευρισμό αλλά και σε μείωση της αυτοπεποίθησης του.
Ακόμη, οι υποδείξεις με επικριτικό τρόπο και όχι η συμβουλή και προτροπή οδηγεί στον ίδιο δρόμο την επικοινωνιακή σχέση μαθητή με μαθητή αλλά και μαθητή με δάσκαλο. Τέλος, η γελοιοποίηση και ο σαρκασμός όταν αποδίδει έναν αρνητικό χαρακτηρισμό στον συνομιλητή του, που τον προσβάλλει ως προσωπικότητα μπορεί να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα και πολλές φορές την παντελή έλλειψη επικοινωνίας.
Σημαντική λοιπόν είναι η συμβολή και ο ρόλος του εκπαιδευτικού, με παιδαγωγική-συμβουλευτική δράση. Είναι αναγκαίο ο εκπαιδευτικός να έχει εκπαιδευτεί, να είναι εξοικειωμένος και να έχει αναπτύξει τις δεξιότητες τις επικοινωνίας, προκειμένου να δημιουργήσει ήρεμο κλίμα στην τάξη του αλλά και ποιοτικές σχέσεις με τους μαθητές του. Η πρακτική αυτή βασίζεται στην προσωποκεντρική και φαινομενολογική θεωρία του Rogers(1942,1951,1961.Pervin&John,2001).
Με βάση την θεωρία αυτή αναπτύσσονται κάποιες προϋποθέσεις που διευκολύνουν την επικοινωνία του εκπαιδευτικού με τους μαθητές του. Αυτές είναι η ενσυναίσθητη κατανόηση(empathy), που χαρακτηρίζει τη προσπάθεια του ατόμου να κατανοήσει έναν άλλον άνθρωπο «σαν να» είναι αυτός, να μπει δηλαδή στην θέση του, να νιώσει όπως εκείνος. Κάτι τέτοιο πολλές φορές είναι δύσκολο έως και ακατόρθωτο, ακόμη και προσβλητικό προς τους μαθητές όταν γίνεται με τον λάθος τρόπο. Οι φράσεις «σε καταλαβαίνω» ή «το έχω περάσει και εγώ» δεν είναι πάντοτε βοηθητικές. Ο καθένας νιώθει πως το πρόβλημα του είναι μοναδικό και πως δεν το έχει βιώσει κανένας άλλος, γι’ αυτό θέλει προσοχή στον χειρισμό από τον εκπαιδευτικό.
Η ζεστασιά και άνευ όρων θετική αναγνώριση, αποδοχή και η εκτίμηση προς τον μαθητή είναι μια ακόμη προϋπόθεση. Ο εκπαιδευτικός οφείλει να εκτιμά και να μην διακρίνει τους μαθητές του. Είναι όλοι ίσοι στα μάτια του. Η αυθεντικότητα και η αυτοαποκάλυψη του σύμβουλου-εκπαιδευτικού είναι η γνησιότητα και η άμεση διαθεσιμότητα στις ανάγκες των μαθητών του, να είναι δηλαδή αληθινός και όχι να παίζει κάποιο ρόλο. Ιδιαίτερη σημασία έχει για το παιδί η άνευ όρων θετική αναγνώριση και η αποδοχή.
Τελευταία προϋπόθεση είναι η εννοιολογική και αντιληπτική ικανότητα, να κατανοεί και να αξιολογεί τις δυσκολίες του μαθητή, να προβλέπει μελλοντικές αντιδράσεις και επιπτώσεις των πράξεων του, καθώς να είναι γνώστης της επίλυσης όσων προαναφέρθηκαν.
Συμπεραίνουμε πως ο ρόλος του εκπαιδευτικού μέσα στην σχολική τάξη ως σύμβουλος και διευκολυντής, προσφέρει στον μαθητή μια ευελιξία αλλά και ηρεμία, αφού ο εκπαιδευτικός βλέπει τους μαθητές ως άτομα και όχι ως αντικείμενα γνωστικού ενδιαφέροντος. Αυτό κατ’επέκταση εκτός από την ψυχολογική βοήθεια και στήριξη στους μαθητές βοηθά και τον εκπαιδευτικό να εφαρμόσει το έργο του. Γιατί αν δεν δοθεί η κατάλληλη έμφαση στην λύση τέτοιων ζητημάτων από τον εκπαιδευτικό είναι δύσκολο να εμβαθύνει σε γνωστικά θέματα.
Υιοθεσία....Μεγάλη και σπουδαία θα έλεγα υπόθεση. Ο όρος σημαίνει, η νομική διαδικασία κατά την οποία αποκτά κάποιος με δικαστική απόφαση τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του γονέα για ένα παιδί του οποίου δεν είναι φυσικός γονέας.
Αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο σαφώς επηρεασμένη από την καθημερινότητα. Παντού συναντάς παιδιά εγκαταλελειμμένα, παιδιά σε ιδρύματα, παιδιά άστεγα, να ζητιανεύουν , πεινασμένα.
Μήπως θα έπρεπε όλοι να το ξανασκεφτούμε ;;;; Βέβαια είναι μια δύσκολη και χρονοβόρα (για την Ελλάδα) διαδικασία, αλλά η γνώμη μου είναι πως αξίζει τον κόπο εφόσον έχουμε την οικονομική δυνατότητα να 'σώσουμε' μια αθώα ψυχούλα και θέλουμε πραγματικά να του προσφέρουμε μια οικογενειακή θαλπωρή.
Στην Ελλάδα τρεις τρόποι υιοθεσίας θεωρούνται νόμιμοι:
·Η κρατική υιοθεσία
·Η διακρατική και
·Η ιδιωτική
Στην κρατική υιοθεσία εμπλέκονται οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς, τόσο για να πιστοποιήσουν την καταλληλότητα των ζευγαριών όσο και για να υποδείξουν το παιδί, που επίσης βρίσκεται σε κρατικό φορέα φιλοξενίας.
Από την άλλη πλευρά, στην ιδιωτική υιοθεσία δε χρειάζεται η διαμεσολάβηση κάποιου ιδρύματος .
Όσον αφορά τη διακρατική υιοθεσία, όπου το παιδί προέρχεται από άλλο κράτος, για τη διαδικασία μεσολαβούν συγκεκριμένες περιφέρειες αλλά και η διεύθυνση Οικογένειας και Παιδιού του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Πρέπει να αποκαλύψουμε την υιοθεσία στο ίδιο το παιδί, στα φυσικά παιδιά ή στον κοινωνικό περίγυρο;
Μια απορία που βασανίζει πολλούς γονείς! Είναι δύσκολη απόφαση και οι περισσότεροι προτιμούν να το κρατήσουν κρυφό, νομίζοντας έτσι πως προστατεύουν το ίδιο το παιδί αλλά και τα φυσικά τους παιδιά από την κοινωνική κατακραυγή! Θεωρώ το καλύτερο για την οικογένεια αλλά και την ομαλή ένταξη του νέου μέλους, είναι να γνωρίζουν τι γίνεται και τι πρόκειται να συμβεί . Επιπλέον, το βρέφος ή το παιδί που θα υιοθετηθεί καλό θα ήταν να γνωρίζει ότι δεν είναι φυσικό μέλος της οικογένειας που πρόκειται να μεγαλώσει. Ακόμη όταν ενηλικιωθεί και εφόσον επιθυμεί να γνωρίσει την φυσική του οικογένεια, αν υπάρχει, να μην του απαγορευτεί !
Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν την αλήθεια γιατί έτσι μεγαλώνουν όσο το δυνατόν καλύτερα μέσα στην οικογένεια και με λιγότερα ψυχολογικά τραύματα. Ίσως βρεθεί στον δρόμο τους κάποιος ασυνείδητος που θα το πληγώσει, γιατί ως γνωστών η γλώσσα κόκαλα δεν έχει αλλά κόκαλα τσακίζει! Το παιδί οφείλει να είναι έτοιμο ψυχολογικά να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση. Αυτό θα επιτευχθεί με συζήτηση και γνωρίζοντας την αλήθεια από την νέα του οικογένεια.
Κατά την γνώμη μου, καλό θα ήταν οι γονείς που πρόκειται να μπουν στην διαδικασία της υιοθεσίας να ετοιμαστούν ψυχολογικά γιατί δεν είναι κάτι απλό και εύκολο. Έπειτα να είναι σίγουροι γι’ αυτό που θα κάνουν και συνειδητοποιημένοι , να μην εγκαταλείψουν στις δύσκολες στιγμές αλλά να φανούν δυνατοί. Τέλος, να μην περιμένουν κάποια κατάλληλη στιγμή για να αποκαλύψουν στην αλήθεια ή το πότε θα είναι έτοιμοι γιατί αυτό μπορεί να μην έρθει ποτέ !Όταν το παιδί περάσει την νηπιακή ηλικία καλό θα ήταν να μάθει την αλήθεια, με όσο πιο απλό τρόπο. Χωρίς να πληγώσουν το παιδί. Σταθείτε δίπλα στα παιδιά σας, γιατί είναι και αυτά παιδιά σας!!
Γονιός είναι και αυτός που μεγαλώνει ένα παιδί, όχι μόνο αυτός που του δίνει ζωή.
Όταν ανακοινωθεί στην οικογένεια ότι πρόκειται να φέρει στον κόσμο ένα παιδί με ειδικές ανάγκες και έπειτα γεννηθεί αυτό, δημιουργούνται ανάγκες ψυχολογικές, σωματικές, κοινωνικές και υπαρξιακές θα έλεγα και στις δύο πλευρές. Συγκεκριμένα για την οικογένεια είναι σημαντική η υποστήριξη, η καθοδήγηση αλλά και η συμβουλευτική.
Η κατάσταση στην οποία έχουν εισέλθει χωρίς να το έχουν επιλέξει, η καθημερινότητά τους η οποία πρόκειται να αλλάξει, και όχι όπως το είχαν σκεφτεί εκείνοι, ο ερχομός του μη εξιδανικευμένου παιδιού, χρήζει χρόνου και μακροχρόνιας υποστήριξης με σκοπό την αποδοχή της νέας πραγματικότητας αλλά και της αναθεώρησης - αναστοχασμού των προσδοκιών για το μέλλον του παιδιού και της οικογένειας τους.
Οι νέες τάσεις στην υποστήριξη, καθοδήγηση και συμβουλευτική των γονέων, έχει αλλάξει οπτική, καθώς από εκεί που οι γονείς ήταν απλώς ακροατές και ακολουθούσαν τυφλά τις οδηγίες των ειδικών ή ήταν εντελώς αρνητικοί στην κάθε επαφή μαζί τους, τώρα είναι ενεργοί, ενημερωμένοι, δεκτικοί και συνοδοιπόροι με τους ειδικούς. Οι τάσεις προσανατολίζονται στην κατάδειξη των κοινωνικών δυσλειτουργιών, λόγω των αρνητικών προκαταλήψεων και ιδεολογιών, στα κενά του συστήματος πρόνοιας, στις ελλείψεις εξειδικευμένης παροχής υπηρεσιών και συμβουλευτικής υποστήριξης, στις ελλείψεις του εκπαιδευτικού συστήματος καθώς και στα κενά στις πρακτικές σχολικής και κοινωνικής ένταξης.
Αυτές ακόμη, επικεντρώνονται στο να βοηθήσουν τις οικογένειες να απαντηθούν τα ερωτήματα τους για την νέα πραγματικότητα που πρόκειται να βιώσουν, να βρουν στρατηγικές επίλυσης των κρίσεων αλλά και προσαρμογής στη νέα τους ζωή. Ας μην παραλείψουμε πως δίνεται έμφαση στα θετικά στοιχεία της οικογένειας, την συνοχή και την εμπιστοσύνη.
Η συμβουλευτική και ψυχοπαιδαγωγική παρέμβαση έχει πολλές διαστάσεις καθώς έτσι διαμορφώνονται και οι ανάγκες της οικογένειας –του παιδιού. Ο γονέας και το παιδί παράλληλα, θα πρέπει να λαμβάνουν υποστήριξη σε επίπεδο ψυχοκινητικό, μαθησιακό – ακαδημαϊκό, ψυχοκοινωνικό, ψυχολογικό, ψυχοθεραπευτικό και σίγουρα απαραίτητα ιατρικό.
Η όλη συμβουλευτική διαδικασία, καθοδήγηση και υποστήριξη των γονέων δεν είναι μία εύκολη, σύντομη, ανώδυνη και καθόλα επιτυχημένη διαδικασία. Έχει σκαμπανεβάσματα. Είναι μια πρόκληση για τους γονείς αλλά και τους ειδικούς κάθε φορά. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα και επηρεάζουν κάθε διαδικασία και απόφαση. Έτσι, οι ειδικοί οφείλουν να αναζητούν συνεχώς τρόπους διαχείρισης των καταστάσεων, διαπραγμάτευσης συναισθημάτων και αντοχής της πίεσης που δέχονται και οι ίδιοι, γιατί να μην ξεχνάμε είναι και εκείνοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ !
Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο έρωτας είναι κάτι αρκετά εγωιστικό και όχι τόσο ανιδιοτελές συναίσθημα που όμως σταδιακά (και με λίγη τύχη) μετατρέπεται σε αγάπη.
‘Ενα περισσότερο ανιδιοτελές θα λέγαμε συναίσθημα για τον άνθρωπό μας, ένα νοιάξιμο και ένα μεγάλο ενδιαφέρον για την ευζωία του...η αγάπη.
Τώρα πια που βλέπουμε τα αρνητικά και τα θετικά του, που σκουπίζουμε τα γυαλιά μας από τα ροζ συννεφάκια και "βλέπουμε" αληθινά τον σύντροφό μας και όχι μια εξιδανικευμένη φιγούρα του...τώρα πια υπάρχει χώρος να δούμε και να φροντίσουμε και τις δικές μας ανάγκες.
Σε αυτό το σημείο είναι που δημιουργούνται τα περισσότερα ρήγματα στη σχέση..
Ναι, αλλά γιατί;
Όταν έχεις ερωτευτεί μια νεφέλη, ένα βελτιωμένο αντίγραφο του ‘Αλλουδηλαδή, δεν ξέρεις εάν αυτό που ερωτεύτηκες είναι και αυτό που θα αγαπήσεις...
Όταν οι ανάγκες που όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν μπει σε πάγο, τώρα αρχίζουν και αναπηδούν από το μυαλό και στην ψυχή σου, μεταβαίνουμε σε μια άλλη πορεία πιο συντροφική αλλά και πιο εγωιστική με την καλή έννοια. Μην βιαστείτε να πείτε "Όχι εγώ δεν είμαι καθόλου εγωίστρια".
Δεν μιλάμε για τον εγωισμό που φθείρει αλλά για εκείνον που βάζει τον εαυτό πάλι στο παιχνίδι της ζωής, που σου θυμίζει ότι είσαι κι εσύ εδώ!
Επομένως χωράει λίγος εγωισμός μέσα στην αγάπη και καλό είναι για όλους μας να τον χωρέσουμε…
Πώς να θέτετε στόχους σωστά και να τους κατακτάτε..
Είναι πολύ σημαντικό για τον καθένα μας να έχει ένα πλάνο ζωής, να έχει στόχους-μικρούς και μεγάλους- και να ρυθμίζει τη ζωή και τις δράσεις του προς αυτούς.
Όχι καθημερινές υποχρεώσεις αλλά στόχους ατομικούς και πολύ προσωπικούς.
Στόχους για την προσωπική μας ανάπτυξη, για την οικογένειά μας, για τη βελτίωση της ζωής μας.
Το μυαλό μας είναι ένα παντοδύναμο εργαλείο που όμως μπορεί να μας προκαλέσει σύγχυση ή και άλλες ψυχοσυναισθηματικές δυσκολίες. Χρειάζεται καθοδήγηση και πλάνο όπως κάθε καλόρυθμισμένη μηχανή. Εάν το μυαλό δεν έχει ξεκάθαρους στόχους για το μέλλον, τότε τείνει να κοιτά το παρελθόν και να αναμασά τα ίδια λάθη...
Δώστε στόχους λοιπόν!
Είναι όμως σημαντικό να θέτουμε «σωστούς» στόχους, με την έννοια ότι θέλουμε να είναι πολύ συγκεκριμένοι και ξεκάθαροι. Είναι ο στόχος εφικτός; Αυτή είναι η πρώτη ερώτηση που θα θέσουμε στον εαυτό μας. Διαφορετικά θα μπούμε σε μια διαδικασία αυτο-ακύρωσης και απογοήτευσης χωρίς να φταίμε στην πραγματικότητα.
Ο στόχος επομένως πρέπει να έχει 3 χαρακτηριστικά: να είναι ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ, να είναι ΕΦΙΚΤΟΣ, να είναι πραγματοποιήσιμος σε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ.
Είναι πολύ διαφορετικό να πούμε: «Θέλω να δω τον κόσμο!» από το να πούμε: «Θέλω μέσα στον επόμενο χρόνο να έχω κάνει 2 ταξίδια στο εξωτερικό.».
Αλλάζοντας τον τρόπο που θέτουμε ένα στόχο αλλάζει και η ίδια η δυναμική του. Είναι «ορατός», συγκεκριμένος, έτσι δεν είναι και περισσότερο εφικτός;
Θέστε λοιπόν τους στόχους σας με χαρτί και μολύβι, κάντε μια επανεξέταση κάθε μήνα και σκεδιάζοντας το στόχο σας μην ξεχνάτε:
1. Ονομάστε τον στόχο.
2. Οργανώστε τη σειρά για όλα όσα πρέπει να γίνουν για να φτάσετε κοντά στο στόχο σας.
3. Εφοδιαστείτε με τις απαραίτητες πηγές/εφόδια που θα σας φέρουν πιο κοντά στην επίτευξή του.
Για παράδειγμα: Εάν θέλω να βελτιώσω την υγεία μου, θα θέσω ως στόχο να κάνω γυμναστική 2 φορές την εβδομάδα, να τρώω 1 γλυκό την εβδομάδα και να χάσω 3 κιλά σε διάστημα 2 μηνών. Κατόπιν θα γράψω πιο συκγεκριμένες ενέργειες που μπορώ να κάνω προς αυτή τη κατεύθυνση. Και ποτέ μα ποτέ μην τα παρατάτε με την πρώτη αναποδιά!
Σ' αυτή τη ζωή είμαστε για να περνάμε όμορφα και να γεμίζουμε εμπειρίες, όχι να τρέχουμε πίσω από ένα αόρατο καρότο!
Θέτω στόχους για να έχω ένα όραμα όχι για να έχω ένα λόγο να ΜΕ τιμωρώ!
με χαρά θα ήθελα να σας ανακοινώσω ότι θα ξεκινήσει μια μικρή ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ διαδικτυακά μέσα από το blog μου Ψυχής Λόγος.
Πώς μπορώ να συμμετάσχω;
Όσοι ενδιαφέρεστε θα εγγραφείτε στο blog μου και θα μου σχολιάσετε κάτω από την παρούσα δημοσίευση ότι ενδιαφέρεστε αφήνοντας μου το email σας.
Τί περιλαμβάνει η Σχολή Γονέων;
Κάθε εβδομάδα για 2 μήνες θα λαμβάνετε στο email σας ένα άρθρο ή ένα πακέτο σημειώσεων που θα ασχολείται με ποικιλία θεμάτων που απασχολεί τους γονείς σήμερα. Ευχαρίστως θα δέχομαι απορίες ή επιπλέον σκέψεις σας στο ηλεκτρ. μου ταχυδρομείο.
www.thehoneycombers.com
Και εάν έχω απορίες;
Θα είμαι πάντα διαθέσιμη μέσω email αλλά εάν οι απορίες σας είναι αρκετές ή υπάρχουν και θέματα που δεν έχουν συζητηθεί μπορώ να δω με προσοχή τα θέματα που ζητάτε και να γράψω νέα άρθρα και σκέψεις μου επί του θέματος.
Η συνεργάτης και εκπαιδευτικός Λάλου Σπυριδούλα-Μαρία μας εξηγεί τί μπορεί να κάνει ο εκπαιδευτικός για να κάνει το μάθημά του πιο ελκυστικό σε μαθητές με ΔΕΠ-Υ.
Ο εκπαιδευτικός οφείλει να είναι οργανωμένος και ενημερωμένος για να βοηθήσει με κάθε τρόπο έναν έναν τους μαθητές του. Όταν μέσα στην τάξη του υπάρχει κάποιος μαθητής με ΔΕΠ-Υ πρέπει να οργανώσει την παράδοση του μαθήματος με τέτοιο τρόπο όπου και να βοηθάει αυτό το παιδί αλλά να επωφελούνται και οι υπόλοιποι μαθητές.
Έτσιο εκπαιδευτικός
1. πρέπει να έχει τον μαθητή με ΔΕΠ-Υ στο πρώτο θρανίο μαζί με κάποιο συμμαθητή του που να μπορεί να τον βοηθάει επίσης. Έτσι, θα έχει μειωμένα τα ερεθίσματα που θα του τραβούσαν την προσοχή αλλά και ο εκπαιδευτικός
2. μπορεί να διατηρεί βλεμματική επαφή με τον μαθητή κατά τη διάρκεια της παράδοσης για όσο το δυνατό περισσότερο διάστημα,
3. πριν από την παράδοση του μαθήματος μπορεί να κάνει μια εισαγωγή στην κεντρική ιδέα της ύλης με λέξεις κλειδιά, με ερωτήσεις κ.α. .Για παράδειγμα θα διδαχθούν τον πολλαπλασιασμό. Ο εκπαιδευτικός αναφέρει πως θα μιλήσουν για κάτι καινούριο σήμερα, μια νέα πράξη, η πράξη αυτή μας βοηθάει να βρίσκουμε «τα πολλά», είναι η αντίθετη πράξη της διαίρεσης που μας βοηθάει να βρίσκουμε «τα λίγα» και ούτω καθεξής.
4. Η παρουσίαση του μαθήματος μπορεί να περιλαμβάνει οπτικοακουστικό υλικό π.χ. ενδιαφέρουσες φωτογραφίες σχετικές με την διδακτέα ύλη. Όσο πιο ενδιαφέρον είναι το μάθημα, υπάρχει κίνητρο και διατηρείτε περισσότερη ώρα η προσοχή του παιδιού με ΔΕΠ-Υ αλλά το μάθημα είναι επίσης ενδιαφέρον και για τους υπόλοιπους μαθητές. π.χ. στο μάθημα διδάσκονται τα σπονδυλωτά ζώα, στην τάξη κυκλοφορούν εικόνες σπονδυλωτών ζώων και ο μαθητής με ΔΕΠ-Υ καταγράφει με διαφορετικά χρώματα στον πίνακα τα χαρακτηριστικά των ζώων αυτών.
5.Παράλληλα τα ζώα αυτά προβάλλονται και στονprojectorκαθώς ο μαθητής με ΔΕΠ-Υ δίνει τον λόγο σε κάθε συμμαθητή του για να πει κάποιο χαρακτηριστικό. Αυτός ο ενεργός του ρόλος στη παράδοση του μαθήματος τον κρατά σε εγρήγορση αλλά σχετική με το μάθημα, η προσοχή του είναι εκεί, δεν διασπάται.
Όπως είναι κατανοητό το έργο του εκπαιδευτικού είναι πολύπλευρο και πρέπει πάντα να αναζητά τρόπους για να βοηθήσει όλους τους μαθητές του, ως ξεχωριστές οντότητες και να μην ξεχνάει ότι μπορεί να ζητά και αυτός βοήθεια από τους ειδικούς.
Paper cutout family split apart on a paper heart - divorce concept
Την σημερινή εποχή το διαζύγιο είναι δυστυχώς ή ευτυχώς σύνηθες μεταξύ των ζευγαριών. Μάλιστα πρόσφατες στατιστικές έρευνες στη χώρα μας έδειξαν μια αύξηση κατά 72%. Σε σύγκριση με το παρελθόν, όπου οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χώριζαν από ντροπή ή οικονομικά εμπόδια, σήμερα, το διαζύγιο είναι κάτι που δεν προκαλεί εκείνα τα παλιά κωλύματα… Δεν νιώθουμε πλέον ντροπή ή λύπηση για κάποιον χωρισμένο μιας και δεν αποτελεί πλέον τόσο μεγάλο ταμπού..
Βέβαια, στην πράξη πολλοί είναι εκείνοι οι γονείς που μένουν σε ένα κατεστραμμένο γάμο για το «καλό» των παιδιών τους ή για το τί θα πει η ευρύτερη οικογένειά τους. Ας μην ξεχνάμε ότι οι γονείς αυτών των γονιών είναι ακόμη….της παλιάς σχολής και αμέσως θα ξεκινήσει μια πυρά ερωτήσεων του τύπου: «τί θα κάνεις τώρα«, «θα χάσεις τη ζωή σου;«, «τα παιδιά δεν τα σκέφτηκες;«.
Η αλήθεια είναι ότι εάν ρωτήσει κανείς τα παιδιά ως ενήλικες πλέον ίσως να πουν ότι προτιμούσαν το διαζύγιο από το να βλέπουν τους γονείς τους να μαλώνουν και να είναι αποξενωμένοι. Πάντα το παιδί αντιλαμβάνεται συναισθηματικά μια κατάσταση, κι ας μην μπορεί να την εκφράσει λεκτικά. Πολλοί είναι αυτοί οι ενήλικες που κοιτώντας πίσω στο παρελθόν τους θα προτιμούσαν το διαζύγιο των γονιών τους.
Όπως και να ‘ χει, αυτή η κατάσταση θέλει μια πολύ προσεκτική και ντελικάτη μεταχείριση από τη μεριά των γονέων γιατί το παιδί επηρεάζεται σε τεράστιο βαθμό από τον χωρισμό των γονιών του. Η ενημέρωση σε ότι έχει να κάνει με την ψυχολογία του παιδιού και την ψυχική του κατάσταση είναι πολύ σημαντικά αυτή την δύσκολη περίοδο.
Πολλοί γονείς επιλέγουν να μην μιλούν ανοιχτά για αυτό το θέμα και μπροστά στα παιδιά προσποιούνται ότι όλα βαίνουν καλώς, όμως αυτό όχι μόνο δεν βοηθά αλλά βλάπτει το παιδί, καθώς εκείνο αντιλαμβάνεται την κατάσταση και με το να μην το συζητά κανείς μαζί του το κάνει να νιώθει φόβο για το άγνωστο και μοναξιά. Στο μυαλό του παιδιού γεννιούνται δεκάδες ερωτήματα που εάν δεν απαντηθούν από τους γονείς το παιδί θα επηρεαστεί ψυχολογικά και να «αναρρώσει» πολύ πιο αργά. Ερωτήματα του τύπου: εάν το παιδί χρειαστεί να μετακομίσει, εάν θα χάσει τον ένα γονέα, συνήθως τον πατέρα, εάν θα χάσει τους φίλους του κτλ είναι πολύ βασανιστικά για την ευαίσθητη ψυχή του παιδιού.
Καλό είναι οι γονείς να κάνουν μια ανοιχτή και ειλικρινή συζήτηση με το παιδί τους, για να ξεκαθαριστούν κάποια θέματα. Εξηγήστε στο παιδί ότι κάποιοι ενήλικες αλλάζουν το τρόπο που αγαπούν ο ένας τον άλλο και έτσι έγινε και με σας. Επίσης, είναι πολύ ωφέλιμο να ξεκαθαρίσετε στο παιδί ότι η σχέση σας με εκείνο δεν θα αλλάξει και ότι η αγάπη σας θα είναι παντοτινή, οι γονείς θα παραμείνουν φίλοι και θα είναι πάντα δίπλα στο παιδί. Το παιδί θέλει, λοιπόν, τη σιγουριά και αυτό πρέπει να του παράσχουν οι γονείς του αυτή τη δύσκολή στιγμή.
Υπάρχουν γονείς που παραδίνονται στον πόνο και δεν υπολογίζουν τον πόνο του παιδιού. Εδώ μιλάμε για ανώριμες προσωπικότητες που χρειάζονται καθοδήγηση, διαφορετικά το διαζύγιο θα κοστίσει πολύ περισσότερο και στο παιδί και σε εκείνους. Το διαζύγιο πρέπει να ανακοινωθεί ξεκάθαρα στο παιδί και στο γύρω περιβάλλον του και να αντιμετωπιστεί με ψυχραιμία και με όσο το δυνατόν λιγότερες φωνές μπροστά στο παιδί.
Πρέπει, τελειώνοντας, να πούμε ότι το διαζύγιο βιώνεται ως κάτι πολύ συγκλονιστικό για το παιδί. Πρέπει να βοηθάμε το παιδί να διαχειριστεί αυτή τη κατάσταση και να μην βουλιάζουμε στη δική μας οπτική μονάχα. Μιλήστε με το παιδί, εξηγήστε του τί θα αλλάξει και τί ΔΕΝ θα αλλάξει. Πώς θα είναι η καθημερινότητά του και πόσο συχνά ακόμη θα βλέπει τον άλλο γονέα. Επίσης αναμένετε και δείξτε κατανόηση σε ξεσπάσματα θυμού και σε σκληρές ίσως ερωτήσεις ή λέξεις που θα ακούσετε από εκείνο. Μην θυμώνετε με το παιδί σας, είναι ο μόνος άνθρωπος που δεν φταίει σε όλο αυτό…
Ωστόσο, κανείς δεν πρέπει να μένει σε μια σχέση μόνο για το παιδί. Αυτό είναι μια δικαιολογία, τις περισσότερες φορές και έχει να κάνει με δικές μας προσωπικές αδυναμίες. Το παιδί σε τελική ανάλυση επιζητά την σιγουριά και την ευτυχία των γονέων του. Είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε αυτό γιατί αυτό είναι το μέλημα του παιδιού και καλό είναι να φροντίσουμε εμείς γι αυτό πριν αναθρέψουμε παιδιά που αφήνουν πίσω τους την δική τους ευτυχία για να φροντίζουν τη δική μας…
Είναι πολλές οι φορές που ενώ ως γονείς θεωρούμε ότι κάνουμε τα περισσότερα πράγματα «σωστά» -αν και θεωρώ ότι δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος σωστός τρόπος ανατροφής, το παιδί μας θα έχει κάτι που θα το στενοχωρεί ή θα μας κάνει να προβληματιζόμαστε εάν φταίμε εμείς σε αυτό…
Μιλάω για οξύθυμα παιδιά, για παιδιά που δείχνουν κάποια αγένεια στους γύρω τους, για παιδιά που δεν έχουν το θάρρος της γνώμης τους και ντρέπονται ή δεν μπορούν να υποστηρίξουν τον εαυτό τους.
Ο ρόλος του γονέα είναι βασικός στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού μας και γι’ αυτό πολλοί γονείς τείνουν να βοηθούν υπερβολικά το παιδί τους σε κάποια θέματα που δεν «χειρίζεται» τόσο αποτελεσματικά, από ενοχές και επειδή θεωρούν ότι το φταίξιμο είναι δικό τους.
Γιατί ένα παιδί μπορεί να μην έχει το θάρρος της γνώμης του;
Καλύτερα να σκεφτούμε όχι εάν φταίξαμε αλλά πώς μπορούμε να βοηθήσουμε αυτό το παιδί να ξεπεράσει αυτό το ζήτημα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τα αίτια είναι πολλά και διαφορετικά. Φυσικά και έχει να κάνει με τη διαμόρφωση των ρόλων μέσα στην οικογένεια…εάν το παιδί έχει λάβει το μήνυμα ότι είναι «κατώτερο» από τον γονέα, τότε θα αμφισβητεί τον εαυτό του από μικρή ηλικία. Εάν στις δηλώσεις του παιδιού, ρωτάμε συνεχώς «είσαι σίγουρος;» με μια δόση αμφιβολίας, τότε θα έρθει η στιγμή που το παιδί θα αναρωτηθεί: «είμαι σίγουρος;«..
Η κριτική είναι ένας παράγοντας που μπορεί να διαμορφώσει ένα παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση: Εάν συνεχώς κριτικάρουμε το παιδί μας δείχνοντάς του τη μη-αποδοχή μας, τότε το παιδί δεν θα μπορέσει να κατανοήσει την αξία της γνώμης του και πολύ σύντομα θα ψάχνει να υιοθετεί την γνώμη τρίτων ή τη δική μας για να λάβει την αποδοχή. Θέλουμε την αποδοχή των γονέων μας στη παιδική ηλικία και είναι στο χέρι του κάθε γονέα χωριστά να περάσει το μήνυμα: «η γνώμη σου μετράει, σε ακούω..«.
Τί μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε το παιδί μας;
Μιλάμε χωρίς επικριτικά σχόλια και έχοντας βλεμματική επαφή.
Δείχνουμε ότι ακούμε το παιδί μας με το να επαναλαμβάνουμε κάποιες φράσεις ή κάποια στοιχεία από τα λεγόμενά του. Ένα απλό «χμμμ..» ενώ κάνουμε κάτι άλλο, σαφώς και δεν αρκεί για να νιώσει κανείς ορατός και σεβαστός. Εσάς θα σας αρκούσε;
Ζητάμε τη γνώμη του παιδιού μας από μικρή ηλικία. Το μαθαίνουμε έτσι να εκφράζεται και να βάζει τις σκέψεις του σε μια λογική σειρά. Εάν το κάνουμε αυτό από νωρίς, μαθαίνουμε το παιδί ότι έχει αξία η γνώμη του.
Αποφεύγουμε υποτιμητικά σχόλια του τύπου: «αυτό θα το αποφασίσω εγώ, όχι εσύ..», «όσο ζεις στο σπίτι μου θα κάνεις αυτό που λέω εγώ…», «αυτά είναι για μεγάλους, εσύ μη μιλάς»…
Διαβάστε επίσης:Η χορτοφαγική δίαιτα κάνει καλό στο... κλίμα
Πάντα προσπαθούμε να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση των παιδιών και ενθαρρύνουμε το παιδί μας να αναπτυχθεί. Μην ξεχνάτε ότι δεν είναι παιχνίδι δύναμης, είναι το παιδί σας…