Το Teacher's Blog μας επισκέφτηκε....ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ.

Πένθος: η απώλεια του σημαντικού άλλου στην παιδική ηλικία

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι το πένθος και το βάζω στα πλαίσια του προβλήματος σε σχέση με την παιδική ηλικία, διότι είναι κάτι δύσκολο να ανακοινωθεί και ύστερα να αντιμετωπιστεί. Η απώλεια είναι από μόνη της μια στρεσσογόνα κατάσταση που μπορεί να βιώσει ένα άτομο κατά τη διάρκεια τις ζωής του, και η οποία έπειτα απαιτεί σημαντικότατη ψυχολογική προσαρμογή (BuckleyT., McKinleyS., ToflerG. & BartropR. 2010).

Τα παιδιά πενθούν για την απώλεια ενός γονιού, παρ’ όλα αυτά η απώλεια ενός οποιουδήποτε προσώπου που αγαπούν (π.χ. αδέρφια, οικογενειακό πρόσωπο, δάσκαλο, φίλο) ή ακόμη και αντικειμένου (π.χ. το αρκουδάκι που κοιμούνται αγκαλιά κάθε βράδυ) και στο οποίο είναι προσκολλημένα είναι ένα πένθος. Ας μην ξεχνάμε πως και τα παιδιά όταν πενθούν έχουν τις ίδιες ανάγκες με τους ενήλικες. Σαφώς και πρέπει να αντιμετωπίζονται με παραπάνω ευαισθησία, αλλά όχι να βάζουμε «κάτω από το χαλάκι» το θέμα για να μην στεναχωρήσουμε το παιδί. Είναι ήδη στεναχωρημένο και έχει ανάγκη από στήριξη και ξέσπασμα όπως και εσείς. Πολλοί γονείς, επιλέγουν είτε να περιορίσουν τις συζητήσεις σχετικά με τον θάνατο είτε να αγνοήσουν την ανάγκη των παιδιών να μιλήσουν, να ρωτήσουν και να κατανοήσουν την απώλεια (DowdenS. 1995. ΗoladayB. 1995. HeneyS.P. 1991. SchonfeldD.J. 1993).

Πώς ορίζεται όμως το πένθος;  

Τo πένθος (grieving) ορίζεται ως η αντίδραση στην απώλεια, στην αιτία θανάτου (Μίττλετον Χ., 2009). Ονομάζεται το συναίσθημα δηλαδή λύπης και θλίψης που νοιώθει κάποιος όταν του συμβεί κάποια μεγάλη συμφορά, συνήθως όταν χάσει κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο. Είναι ο τρόπος που αντιδρούμε στο θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Πρόκειται για μια επίπονη συναισθηματική διαδικασία, στην οποία μπαίνουμε ύστερα από μια σημαντική απώλεια. Όταν καλούμαστε, δηλαδή, να αποχωριστούμε από εκείνον που πέθανε και να προσαρμοστούμε σε έναν κόσμο από τον οποίο εκείνος θα λείπει (Aboutyouth.gr, 2008).

Πότε το παιδί κατακτά την έννοια του πένθους;

Σύμφωνα με τον Piaget (1926), το παιδί για να αφομοιώσει πλήρως την έννοια του θανάτου πρέπει να φτάσει στην ηλικία των επτά-οκτώ ετών.

Ως την ηλικία των τριών ετών η μόνη ανησυχία του παιδιού είναι ο αποχωρισμός. Δεν είναι ο θάνατος ο ίδιος αλλά μάλλον η διάλυση της σχέσης η οποία επηρεάζει το νήπιο.

 Ως την ηλικία των πέντε ετών το παιδί συνδέει τη όψη με την κίνηση. Ως συνέπεια ότι υπάρχει γύρω του και κινείται είναι ζωντανό. 

Μέχρι την ηλικία των επτά ετών, τα παιδιά δύσκολα κατανοούν την μηαναστρεψιμότητα του θανάτου, κάτι το οποίο τα οδηγεί να προβαίνουν σε συνεχείς ερωτήσεις σχετικά με την επιστροφή ή την απουσία του προσώπου

Μέχρι την ηλικία των εννέα ετών τώρα, τα παιδιά έχουν κατακτήσει δύο έννοιες, οι οποίες είναι η κατανόηση του αναπόφευκτου του θανάτου αλλά και της οριστικότητας του. Παρόλα αυτά συνεχίζουν να εύχονται για την επιστροφή του χαμένου προσώπου. Στην ηλικία των 11, αρχίζουν τα παιδιά να καταλαβαίνουν σιγά-σιγά την αιτιότητα του θανάτου, ότι δηλαδή ο θάνατος, ισοδυναμεί με πλήρη παύση όλων των σωματικών λειτουργιών (DowdneyL. 2005).

Τα παιδιά δηλαδή έχουν την ανάγκη να ξεσπάσουν, να συζητήσουν, να ρωτήσουν «τι έγινε;», «που πήγε;», «πότε θα γυρίσει;». Είναι ερωτήματα δύσκολα για μικρούς και μεγάλους αλλά πρέπει να απαντηθούν για να γίνει το επόμενο βήμα. 

Τέλος θα αναφερθούμε στα στάδια του πένθους, βέβαια δεν είναι και ο κανόνας ! Τα στάδια αυτά σύμφωνα με την Ross(1997) είναι τα εξής: άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και τέλος αποδοχή. Δεν περνάνε όλοι επιτυχώς από όλα τα στάδια. Μάλιστα, μερικοί δεν φτάνουν ποτέ έως την αποδοχή, και μένουν σε προηγούμενα στάδια (κυρίως αυτό της κατάθλιψης και της άρνησης (Ross Ε. Κ., 1997). 

Αναλυτικότερα:

-Άρνηση (Denial): Πρόκειται για την πρώτη αντίδραση μετά το άκουσμα των τραγικών ειδήσεων του χαμού του δικού μας ανθρώπου.

-Θυμός (Aggresion): Μετά την πρώτη αντίδραση, ο πόνος του θανάτου μετατρέπεται σε θυμό και επιθετικότητα. Μικροί και μεγάλοι σε αυτό το στάδιο αναζητούν και επιρρίπτουν ευθύνες, πολλές φορές κατηγορούν και τον ίδιο τους τον εαυτό.

-Διαπραγμάτευση (Bergaining): Το τρίτο στάδιο της θεωρίας της Ross (1997),είναι ένα μεταβατικό στάδιο μεταξύ του πρώτου σοκ και της αποδοχής του θανάτου. Κάποιος που διαπραγματεύεται την μη αντιστρεψιμότητα του θανάτου για πρώτη φορά αρχίζει να συνειδητοποιεί πως δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει για να αλλάξει αυτή την κατάσταση.

-Κατάθλιψη (Depression): Η φάση της κατάθλιψης μπορεί να διαρκέσει από λίγες ώρες/ημέρες, έως και μερικούς μήνες. Πρόκειται για μια ψυχοφθόρα διαδικασία η οποία όμως είναι ιδιαίτερα σημαντική στη βίωση του πένθους.

-Αποδοχή (Acceptance): Αποδοχή του θανάτου. Η αποδοχή του ότι κάποιος έχει φύγει από την ζωή, δεν σημαίνει ότι αυτόματα διαγράφεται κάθε συναίσθημα για τον θάνατό του. (Αγοραστός Δ. 2010).

Συμπεραίνουμε λοιπόν, πως το πένθος ή αλλιώς η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, είναι μια κατάσταση που μπορεί να βιώσουμε όλοι, μικροί μεγάλοι. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να στηρίξουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα σε αυτή την δύσκολη κατάσταση που περνούν, να είμαστε δίπλα τους ουσιαστικά. 

Σχετικά με τους μικρούς μας φίλους να τους αφήσουμε να περάσουν μέσα από τα στάδια του πένθους, δεν τους προστατεύουμε αν τους κρύβουμε την αλήθεια ή τους λέμε πράγματα μη αληθή. Δεν κάνουμε την κατάσταση καλύτερη με αυτόν τον τρόπο. 

Δυστυχώς έτσι είναι η ζωή και πρέπει να συνεχίζουμε να παλεύουμε και να προσπαθούμε, ο ένας έχει τον άλλον……και έτσι προχωρούμε……… 

Επιμέλεια: Λάλου Σπυριδούλα Μαρία

Εκπαιδευτικός

Βιβλιογραφία:

-Aboutyouth.gr, 2008

-BuckleyT., McKinleyS., ToflerG. & BartropR. 2010

-DowdenS. 1995. ΗoladayB. 1995. HeneyS.P. 1991. SchonfeldD.J. 1993

- Ross Ε. Κ., 1997

- Αγοραστός Δ. 2010

-Μίττλετον Χ., 2009

Διαδικτυακή Σχολή γονέων Ξανά εδώ!!

Διαδικτυακή Σχολή Γονέων Ξανά στο Ψυχής Λόγος!!!

Η διαδικτυακή μας σχολή ξεκινά στις 5.08.2020 και σας περιμένω!

Ο δεύτερος γύρος ξεκινά με άρθρα, σημειώσεις, βιβλιοπροτάσεις 1 φορά την εβδομάδα αναφορικά με πολλά θέματα γονέων και διαπαιδαγώγησης και 2 συναντήσεις skype για να γνωριστούμε και να μιλήσουμε κατ᾽ ιδίαν. 

Κόστος συμμετοχής 60 ευρώ. 

Για περισσότερες πληροφορίες στείλτε μήνυμα στο chrysapapakirgiaki@yahoo.gr. 

Σας περιμένω!

Παπακυργιάκη Χρύσα 

Το παιδικό τραύμα..το Teacher's blog μας επισκέφτηκε!

     Σύμφωνα με τους ειδικούς ψυχικής υγείας κάποιες ενέργειες μας μπορούν να βλάψουν το σώμα αλλά και την ψυχή ενός βρέφους. Το ψυχικό τραύμα μπορεί να δημιουργηθεί είτε από ένα μεμονωμένο γεγονός (π.χ. θάνατος, διαζύγιο), είτε από μια σειρά γεγονότων ή ακόμη και από χρόνιες καταστάσεις (π.χ. χρόνια σεξουαλική κακοποίηση) που βιώνονται από μέρους του παιδιού. Το παιδί αισθάνεται ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το γεγονός και καταβάλλεται από μία αίσθηση έλλειψης ελέγχουν η οποία σωματοποιείται.

   Τα παιδιά που βιώνουν μία τραυματική εμπειρία σε βρεφική ηλικία, είναι δύσκολο να την εκφράσουν καθώς δεν έχουν αναπτύξει τον προφορικό λόγο. Έτσι το τραύμα περνάει στο ασυνείδητο. Αποθηκεύεται στη μνήμη, στην αμυγδαλή του εγκεφάλου, και μπορεί να επανέλθει στο συνειδητό ως ανάμνηση όταν το παιδί έρθει σε επαφή με κάποιο σχετικό με το τραύμα ερέθισμα (π.χ. ένας ήχος). 

   Στη συνέχεια θα αναφερθούμε στους δύο τύπους τραυμάτων. Το μεμονωμένο τραύμα, όπου αφορά ένα γεγονός όπως μία επίθεση, μια σεξουαλική ή σωματική κακοποίηση, ένα ατύχημα, μία φυσική καταστροφή, έναν θάνατο κ.α. και το επαναλαμβανόμενο τραύμα, όπου μπορεί να είναι μια χρόνια κακοποίηση ή μια κατάσταση που έχει μεγάλη χρονική διάρκεια. 

   Η αντίδραση σε τέτοιες καταστάσεις ποικίλει ανάλογα με το παιδί. Έτσι μία αντίδραση είναι η αποσύνδεση ή η άρνηση του τραυματικού γεγονότος, το παιδί προσπαθεί να αποφύγει το γεγονός, προσπαθεί να μην το σκέφτεται, κλείνεται στον εαυτό του και αποφεύγει τα συναισθήματά του. Ή το μετατραυματικό στρες. Τα παιδιά που βιώνουν έντονο στρες κατά τη διάρκεια ενός αρνητικού γεγονότος μπορεί να εμφανίσουν αργότερα συμπτώματα μετατραυματικού στρες. Αυτό το στρες εμφανίζεται ξανά και ξανά είτε με τη μορφή αναμνήσεων είτε με την μορφή εφιάλτη που κάνει το παιδί να βιώνει ξανά το τραυματικό γεγονός. 

   Σημάδια μετατραυματικού στρες στα παιδιά:

1. ·         Δυσκολίες στον ύπνο για αρκετές ημέρες.
2. ·         Εφιάλτες που σχετίζονται με το τραύμα.
3. ·      Άγχος αποχωρισμού, απροθυμία επιστροφής στο σχολείο και μαθησιακές δυσκολίες.
4. ·        Φοβίες για διάφορα θέματα (π.χ. στο σχολείο, σε κάποιο ογκώδη άνθρωπο, σκηνές από την τηλεόραση, χρώματα).
5. ·         Αμφιβολίες για τον εαυτό του, χαμηλή αυτοεκτίμηση, επιθυμία απόσυρσης.

   Η δική μας πρόταση για την αντιμετώπιση μιας τέτοιας κατάστασης είναι το παιχνίδι. Το παιχνίδι είναι η φύση του παιδιού (και του ανθρώπου γενικότερα), το βοηθάει να εκφραστεί ελεύθερα, χωρίς τύψεις, ενοχές και αμφιβολίες. Η Παιγνιοθεραπεία λοιπόν ενδείκνυται και στην αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων. Το παιχνίδι είναι μία ασυνείδητη προσπάθεια να επεξεργαστούν, να ξεπεράσουν και να αναπτύξουν μια αίσθηση ελέγχου στη ζωή τους. Ασυνείδητα προσπαθεί μέσω της θεραπείας να ξεπεράσει το τραύμα του.

   Στόχος της Παιγνιοθεραπείας σχετικά με το τραύμα είναι να βοηθήσει το παιδί να δουλέψει το τραύμα του, για να αισθανθεί ότι και πάλι ορίζει τη ζωή του και έχει έλεγχο του εαυτού και των συναισθημάτων του. Μέσω της ασφάλειας που παρέχει ο θεραπευτής στο παιδί σταδιακά επανέρχεται ο έλεγχος και το παιδί ξαναβρίσκει τη δύναμη και τη χαρά του.

Επιμέλεια:

Λάλου Σπυριδούλα Μαρία,

Εκπαιδευτικός

Follow & Like:Teacher's Blog

Πηγή: 

«Παιγνιοθεραπεία, Ψυχοθεραπευτική παρέμβαση για παιδιά και εφήβους», Τατιάνα Ρομπερτσον, Β’ έκδοση, Το «Έρμα».

Η αυτοσυμπόνια βασική για μια καλύτερη ψυχική υγεία

          

     Η αυτοσυμπόνια είναι μια έννοια που αναπτύχθηκε τα τελευταία 

χρόνια κυρίως βασισμένη στην φιλοσοφία της ανατολής. Ο Βουδισμός για παράδειγμα εισάγει αυτή την έννοια στους πιστούς του, θεωρώντας ότι 

τα λάθη είναι κάτι παναθρώπινο και μπορεί να αποτελέσει ένα μάθημα. Η κύρια ερευνήτρια της Αυτοσυμπόνιας η Neff υποστηρίζει πως η αυτο-συμπόνια συνεπάγεται να βλέπει κανείς 

την εμπειρία του ατόμου υπό το φως της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας, αναγνωρίζοντας ότι ο πόνος, τα ελαττώματα και οι ανεπάρκειες από

τελούν μέρος της ανθρώπινης φύσης και ότι όλοι οι άνθρωποι αξίζουν 

συμπόνια. 

     Η λιγότερη κριτική προς τον εαυτό επιτρέπει επίσης λιγότερη κριτική προς τους άλλους, καθώς δεν απαιτούνται συγκρίσεις μεταξύ του 

εαυτού και άλλων για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης (Neff, 2003). Η συμπόνια δεν επεκτείνεται στον εαυτό επειδή κάποιος είναι ανώτερος ή περισσότερο άξιος από τους άλλους αλλά γίνεται ακριβώς επειδή το άτομο

 αναγνωρίζει τη σύνδεσή του και την ισότητά του με τους άλλους (Brown, 1999).

 Έτσι η συμπόνοια προς τον εαυτό είναι παρόμοια με την συγχώρεση προς τον εαυτό. 

Ο Enright αναφέρει εύστοχα ότι «…όταν συγχωρούμε, καλοσορίζουμε τον 

Άλλο στην ανθρώπινη κοινότητα, βλέπουμε ο ένας τον άλλο ως ίσους και άξιους σεβασμού» (Enright, Freedman & Rique, 1998,  σ. 49). Ομοίως, το να έχεις αυτο-συμπόνια συνεπάγεται να συγχωρείς τις αδυναμίες κάποιου 

και να τον σέβεσαι ως ένα πλήρως ανθρώπινο - και επομένως περιορισμένο και ατελές - ον.

     Η αυτοσυμπόνια είναι κάτι τελείως διαφορετικό, και αν θέλετε, 

στον αντίποδα της αυτοκριτικής καθώς εμπεριέχει μια κατανόηση και 

μια αποδοχή των λαθών μας και των ῾σκοτεινών῾ πλευρών μας. Εάν μιλώντας με τους φίλους σας και την οικογένειά σας είστε αποδεκτικός και γεμάτος ενσυναίσθηση ενώ έχετε χαμηλή ανοχή στα δικά σας ψεγάδια και λάθη, αυτό είναι κάτι που θα επιβαρύνει την ψυχολογιά σας και μπορεί να σας φορτώσει ενοχές, θυμό με τον εαυτό σας, θλίψη και πολλά άλλα…

Πώς μπορούμε να καλλιεργήσουμε την αυτοσυμπόνια; Με μικρές πράξεις 

αγάπης και αποδοχής προς τον εαυτό μας. Πείτε στα τυχόν λάθη σας ῾Δεν πειράζει, είναι ανθρώπινο. Αύριο θα το κάνω καλύτερα῾. Αγκαλιάστε τον εαυτό σας και φανταστείτε ότι χαϊδέυετε και προστατεύετε το 

εσωτερικό σας παιδί. Πολλοί ενήλικες που ως παιδιά είχαν επικριτικούς γονείς, δεν ξέρουν πώς να παρέχουν αυτή τη συμπόνια στον εαυτό 

τους. 

Είναι αυστηροί και πολλές φορές θα τιμωρήσουν τον εαυτό τους. Αναρω

τηθείτε: γιατί το κάνω; Ποιόν φροντίζω με το να με τιμωρώ; Επειδή με κατέκριναν ως παιδί, σημαίνει ότι δεν είμαι άξιος αγάπης και παρηγοριάς; 

Τροφή για σκέψη…

ΠΗΓΕΣ: 

1.    Brown, B. (1999). Soul without shame: A guide to liberating yourself from the judge within. Boston: Shambala.


2.    Neff, K. (2003). Self-compassion: An alternative conceptualization of a healthy attitude toward oneself. Self and identity, 2(2), 85-101.

3.    Enright, R. D., Freedman, S., & Rique, J. (1998). The psychology of interpersonal forgiveness. In R. D. Enright & J. North (Eds.), Exploring forgiveness, (pp. 46–62). Madison, WI: University of Wisconsin Press.


3 ΑΠΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΝΑ ΔΙAΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΘΥΜΟ ΤΟΥ

    Τα παιδιά είναι καθαρά συναισθηματικά όντα, ωστόσο όμως δεν έχουν την εξελικτική ωριμότητα να ελέγξουν και να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους. Αναλόγως την ηλικία, αυτές οι δεξιότητες χτίζονται και παράλληλα με τη δική σας βοήθεια θα δείτε ένα πολύ πιο ισορροπημένο παιδί. Όμως, οι γονείς πολλές φορές καταχρώνται την εξουσία τους και λόγω άγνοιας χρησιμοποιούν λανθασμένες τακτικές που όχι μόνο δεν βοηθούν αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση. Γονείς ψυχραιμία…αυτό το άρθρο θα σας βοηθήσει να αλλάξετε τρόπο χειρισμού της κατάστασης και να δείτε τα πράγματα να βελτιώνονται. 

1.     Μην λέτε ἩΡΕΜΗΣΕ῾ με έντονο ύφος και αυστηρό τόνο: η φωνή σας πρέπει να είναι ήρεμη και χαμηλή. Το παιδί δεν μπορεί να ακούσει το περιεχόμενο των όσων του λέτε εάν η φωνή σας είναι αυστηρή και είστε θυμωμένος. Το μόνο που θα νιώσει εκείνη την ώρα θα είναι άγχος που έχετε θυμώσει μαζί του. 

2.     Μην φωνάζετε: η φωνή του παιδιού δεν θα σταματήσει με τη δική σας φωνή! Πολλοί γονείς δυστυχώς χάνουν την ψυχραιμία τους και φωνάζουν στο παιδί τους αλλά πιστέψτε με! Δεν πρόκειται να βγάλετε άκρη έτσι…απλώς θα χειροτερέψει η κατάσταση και δεν θα μπορείτε να επαναφέρετε την ισορροπία. Τα παιδιά θέλουν έναν ώριμο ενήλικα, ένα μέντορα που να μπορεί να διαχειριστεί τα ἁρνητικά῾ τους συναισθήματα. ΠΡΟΣΟΧΉ: να τα αποδεχτεί, να τα διαχειριστεί για λογαριασμό τους, ΟΧΙ να κρίνει πώς πρέπει να νιώθουν. 

3.     Αποδοχή και χρόνος: μια πολύ βοηθητική τακτική είναι να δίνετε χρόνο στο παιδί σας. Πείτε: ῾Θα σου δώσω λίγη ώρα να νιώσεις όπως θέλεις και μόλις ηρεμήσεις θα βρούμε μια λύση.῾ Πιάνει 100%! Όμως ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΗ προϋπόθεση είναι να σεβαστείτε τον χρόνο αυτό και να μην είστε θυμωμένος με το παιδί.   Εξάλλου έχει το δικαίωμα να νιώθει ότι θέλει, σωστά;

Ως γονείς αυτό που πρέπει να δίνουμε στα παιδιά μας είναι η ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ αγάπη μας! Σε αγαπώ ακόμη κι αν….!Μην στερείτε την αγάπη, την αποδοχή και την αγκαλιά σας!!Πάντα θα το θυμούνται τα παιδιά σας αυτό!

                         Παπακυργιάκη Χρύσα

               Ψυχολόγος, Ειδική Παιδαγωγός

        Cognitive Behavioral Coach- Specialty Anxiety

Η μητρική παρουσία στις σχολικές γιορτές...το Teacher's Blog μας επισκέφτηκε.

Η παρουσία της μητέρας είναι η πιο σημαντική στην ζωή κάθε ανθρώπου. Ο ρόλος της μητέρας ειδικά στην παιδική ηλικία, διαδραματίζει μεγάλο και συνάμα σπουδαίο ρόλο. Είναι πολύ σημαντικό στις παιδικές- σχολικές αναμνήσεις, να υπάρχει η παρουσία της μαμάς και του μπαμπά. Γι’ αυτό χρειάζεται να είναι και οι δυο γονείς παρόντες σε κάθε βήμα του παιδιού τους.Η απουσία της μαμάς στις σχολικές γιορτές δεν αναπληρώνεται! 

  Οι περισσότερες μητέρες, δεν έχουν τον χρόνο να παρακολουθήσουν την γιορτή στο σχολείο του παιδιού τους. Αυτό συμβαίνει, διότι οι ρυθμοί της ζωής είναι δύσκολοι και οι πιο πολλές εργάζονται αρκετές ώρες. Αυτή η γυναίκα, όμως, μπορεί να είναι στην δουλειά, αλλά η σκέψη της είναι στο παιδάκι της. Θα ήθελε όσο τίποτα άλλο, να παρευρεθεί στη σχολική γιορτή του παιδιού της και να το καμαρώσει.

   Αυτή την απουσία δεν μπορεί να την καλύψει κανένας. Όταν μεγαλώσει το παιδί, δεν θα έχει στο φωτογραφικό του άλμπουμ την μαμά του, ούτε θα την θυμάται να είναι δίπλα του τη στιγμή που θα λέει το ποίημά του. Και αν μη τι άλλο ένα παιδί κοιτά τη μαμά του στα μάτια και παίρνει δύναμη, γνωρίζοντας πως ό,τι και να γίνει από εκείνη θα πάρει το πιο θερμό χειροκρότημα.Η παρουσία της «φωτίζει» το προσωπάκι του.

   Υπάρχει πιο όμορφη στιγμή από εκείνη που η μαμά μπαίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων; Τα ματάκια του παιδιού λάμπουν από χαρά και υπερηφάνεια. Δείχνει στους συμμαθητές του την μαμά του. Χαμογελάει και λέει το ποίημά του δυνατά για να τραβήξει βίντεο η μανούλα και να το δείξουν στην υπόλοιπη οικογένεια. Ψάχνει στο πλήθος τα μάτια της, να του δώσει δύναμη με το βλέμμα να το πει όσο καλύτερα μπορεί.

   Αυτές οι μικρές στιγμές, οι απλές, αλλά τόσο σημαντικές δημιουργούν τις πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις. Εκείνες τις αναμνήσεις που τις εξιστορούν οι μεγάλοι όσο περνούν τα χρόνια και λένε: «Θυμάσαι μαμά, όταν ήμουν παιδί…;» Η μητρική μνήμη δεν ξεχνάει όμως!Το μεγαλύτερο χειροκρότημα είναι πάντα της μαμάς.

   Αυτό το χειροκρότημα, θα αποτυπωθεί ανεξίτηλα στην μνήμη του παιδιού. Θα το θυμάται πάντα. Δεν υπάρχει παιδάκι άλλωστε, που να μην περιμένει το χειροκρότημα των γονιών του. Είναι το πιο γλυκό, το πιο σπουδαίο, αλλά και το πιο δυνατό. Κάθε γονιός περιμένει πως και πως να δει στην σκηνή του σχολείου το δικό του παιδάκι, να το ακούσει, να το καμαρώσει και να νιώσει υπερηφάνεια! 

Καλύτερα από μια φωτογραφία, αποτυπώνεται  στην μνήμη των παιδιών η παρουσία σας!

Σύνταξη & Επιμέλεια: Χαρά Παναγιωτακοπούλου

Αναδημοσίευση:Nancy's Blog

Επιμέλεια Αναδημοσίευσης: Λάλου Σπυριδούλα - Μαρία

Με ποιους τρόπους μπορώ να θρέψω τον Εαυτό μου;

Είναι γεγονός πλέον ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αγωνιζόμαστε και βιώνουμε προκλήσεις καθημερινά στους τόσους ρόλους που σαν ζογκλέρ προσπαθούμε να ισορροπήσουμε: σύντροφος, εργαζόμενος, εργοδότης, μητέρα, πατέρας, φίλος, εραστής….και τόσοι άλλοι ακόμη.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθουμε συναισθηματική εξάντληση, ίσως και έναν αβάσιμο θυμό στο τέλος της ημέρας ή της εβδομάδας. Πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι  η απομάκρυνση από τον πραγματικό μας εαυτό, δηλαδή όταν υπάρχει απόσταση ανάμεσα σε αυτά που θέλουμε και σε αυτά που κάνουμε, αυξάνεται το στρες (Marks & Mcdermid, 1996).

Πολύ σημαντικό επομένως είναι να τρέφουμε τον Εαυτό μας, η αυτοφροντίδα είναι πολύ σημαντική για να μας δώσει ένα είδος ψυχικής ενδυνάμωσης ώστε να είμαστε συνεπείς στους ρόλους μας, ειδικά εκείνους που η φροντίδα του Άλλου είναι πρωταρχικό συστατικό, π.χ. όταν έχουμε παιδιά.

     Ποιοι είναι, λοιπόν, κάποιοι τρόποι που μας βοηθούν να θρέψουμε τον Εαυτό μας;

1. Κάνω βήματα προς τους προσωπικούς μου στόχους: δεν χρειάζεται να πούμε πολλά εδώ, μόνο ότι η προσωπική μας ευτυχία αυξάνεται όταν θέτουμε στόχους και τους κατακτούμε. Ένα ταξίδι που θέλαμε καιρό, η ολοκλήρωση των σπουδών, ένα σεμινάριο, γυμναστική και δίαιτα…πράγματα που αφορούν ΕΣΑΣ και μόνο ΕΣΑΣ, θα βοηθήσουν στην αύξηση της συναισθηματικής σας αντοχής.
2. Αποδέχομαι τις ατέλειές μου: είναι πολύ σημαντικό να είμαστε επιεικείς με τον εαυτό μας και να τον αγκαλιάζουμε που και που. Ο διάσημος ψυχοθεραπευτής Χ.Μπουκάι αναφέρει συχνά στο έργο του ότι πρέπει να φροντίζουμε εμείς το εσωτερικευμένο μας Παιδί και όχι να το απαιτούμε από τους Άλλους. Φροντίδα εαυτού και αποδοχή επομένως.
3. Δημιουργικότητα: είναι σημαντικό να αφιερώνουμε λίγο χρόνο στο να εκφραζόμαστε με έναν δημιουργικό τρόπο, είτε αυτό είναι η ζωγραφική, οι χειροτεχνίες ή η μαγειρική. Έτσι διοχετεύουμε το άγχος μας σε πιο λειτουργικά κανάλια και νιώθουμε ηρεμία.
4. Αναλογίζομαι: νιώθω ότι ακούγομαι στους ανθρώπους που θεωρώ σημαντικούς για Μένα; Με κατανοούν; Μιλάω με τρόπο που μπορούν να με βοηθήσουν και να είναι δίπλα μου; Η επικοινωνία είναι αμφίδρομη διαδικασία και είναι πολύ σημαντικό να βγούμε από τη θέση “Δεν με καταλαβαίνει κανείς” και να αναλογιστούμε εάν εμείς πρέπει να βελτιώσουμε τις δεξιότητές μας. Μην κατηγορείτε τον εαυτό σας βεβαίως! Απλά επικεντρωθείτε και στο δικό σας τρόπο που αποζητάτε επαφή…κλείνεστε στον εαυτό σας; Μιλάτε με ειρωνεία ή θυμό όταν νιώθετε ευάλωτος; Πώς μπορεί να το εκλάβει ο Άλλος αυτό; Τροφή για σκέψη…

Με την ελπίδα ότι δεν θα απομακρυνθείτε από την αυθεντικότητά σας, κάνετε καθημερινά μια πράξη αυτοφροντίδας και θα είστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σας!

Μια άσκηση για μείωση του stress...δοκιμάστε το!

Μια έκφραση λέει ότι για να νικήσεις τον εχθρό σου, πρέπει να τον γνωρίσεις πολύ καλά. Και έτσι είναι η υπόθεση με τις ψυχικές διαταραχές και δυσκολίες που κάποιοι άνθρωποι (οι περισσότεροι είναι η αλήθεια…) αντιμετωπίζουν. Πάμε λοιπόν να γνωρίσουμε καλύτερα το άγχος μας και να δούμε ποια είναι η άσκηση που μπορούμε να κάνουμε για τη μείωση του.

Άγχος:

Η μεγάλη μάστιγα στον σύγχρονο άνθρωπο…Πόσοι μπορούμε να πούμε ότι δεν έχουμε βιώσει άγχος ποτέ στη ζωή μας; Πόσοι μπορούμε να πούμε ότι εγγυημένα δεν θα ξαναβιώσουμε; Καθώς, λοιπόν, το άγχος και οι αγχώδεις διαταραχές είναι μέρος της ζωής μας, της ανθρώπινης πραγματικότητάς και του τρόπου που λειτουργούν οι σημερινές κοινωνίες, ας δούμε, ο καθένας με τον εαυτό του, τι ξέρουμε για το δικό μας, προσωπικό άγχος.

Άσκηση για το άγχος

Μια πολύ χρήσιμη άσκηση είναι να γράψετε σε ένα χαρτί την ερώτηση: Τι σημαίνει άγχος για εμένα; Αφού την γράψετε, πάρτε όσο χρόνο σας χρειάζεται για να σκεφτείτε και να περιγράψετε με λέξεις, εικόνες, μουτζούρες, σύμβολα, κολλάζ…οτιδήποτε σας εμπνέει, ποια είναι τα πράγματα που αποτελούν το δικό σας, πολύ προσωπικό άγχος και τι σημαίνει αυτό για εσάς. To κέντρο ψυχοθεραπείας και εκπαίδευσης του Λονδίνου Renaissance Life Therapies παρέχει ένα χαρτί που λειτουργεί ως χάρτης για να σημειώνει κανείς τη σωματική αίσθηση που έχει το άγχος για τον καθένα μας προσωπικά.   Πηγή: PNGItem.com

Αφού κάνετε κάτι αντίστοιχο, μπορείτε να απαντήσετε στις παρακάτω ερωτήσεις:

• Πώς με κάνει να νιώθω το άγχος μου;
• Εξαιτίας του άγχους μου, τι αποφεύγω να κάνω;
• Το άγχος με αποσπά από τι;
• Εάν δεν με σταματούσε το άγχος, ποια είναι τα πράγματα που θα ήθελα να κάνω;

Με αυτή τη τεχνική, απομακρύνεστε από το άγχος, δηλαδή δεν ταυτίζεστε με αυτό, αλλά αναγνωρίζετε ότι είναι ένα συναίσθημα και όχι ολόκληρο το είναι σας.Επιπλέον, σας βοηθά να ενεργοποιήσετε τη σκέψη σας προς μια εναλλακτική πραγματικότητα όπου θα καθορίσετε ποιοι είναι οι στόχοι σας και ποια είναι η τροχοπέδη σας για να προχωρήσετε παρακάτω.

Πολλές φορές, το άγχος μας κρατά ασφαλείς και αυτές οι συμπεριφορές ασφαλείας μας κρατούν κολλημένους σε μια πραγματικότητα που δεν μας ικανοποιεί.

6 εργαλεία διαχείρισης θυμού για παιδιά κάθε ηλικίας

 Οι περισσότεροι γονείς βιάζονται να σκουπίσουν ό,τι αρνητικό μπορεί να βιώσει το παιδί τους και νιώθουν απελπισία και απόρριψη όταν εκείνο παρόλα αυτά νιώθει πόνο, φόβο ή συναισθήματα θυμού. Περνάμε έτσι το μήνυμα ότι τα αρνητικά συναισθήματα είναι προβληματικά, δύσκολα, φοβικά…

• Τι μπορούμε να κάνουμε για να διδάξουμε σε ένα παιδί να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του;

  
  
• Μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε εμείς πρώτοι την τάση μας να σώσουμε το παιδί μας από αυτά. Όλα τα συναισθήματα είναι ανθρώπινα και μπορούν να μας διδάξουν κάτι καλό. Το παιδί μαθαίνει μέσα από αυτά.

• Μαθαίνουμε στο παιδί μας μέσα από το παράδειγμά μας. Μιλάμε για τα συναισθήματά μας, δεν λέμε συνεχώς «Είμαι καλά!» χωρίς να αληθεύει, δεν κρύβουμε πάντα την ευαλωτότητά μας. Δείχνουμε ωστόσο μια ψυχραιμία και μια αυτοσυγκράτηση, δηλαδή μπορούμε να πούμε «Είμαι στενοχωρημένη και θέλω λίγο χρόνο να συνέλθω». Δεν αφηνόμαστε να μας καταπιεί το όποιο συναίσθημα μας διακατέχει εκείνη την ώρα.
• 
  
• Διδάσκουμε στο παιδί μας τρόπους διαχείρισης: ένα ημερολόγιο, να σκίσει ένα χαρτί, να μουτζουρώσει ένα χαρτί, να πετάξει ένα μαξιλάρι. Μην ανησυχείτε ότι αυτό θα το οδηγήσει σε εξάρσεις θυμού και σε ακραίες συμπεριφορές όσο τις επιτρέπετε. Αντιθέτως θα διώξει την ένταση και θα μειώσει τις πιθανότητες να πληγωθεί κάποιος.
• 
  
• Αφήνουμε την φαντασιωσική εκτόνωση του θυμού να εκφραστεί: το μικρό παιδί ίσως εκφράσει τον θυμό ή τη στενοχώρια του μέσα από μια ιστορία και έρθει να σας την διηγηθεί (εν μέρει για να σας επικοινωνήσει το πώς νιώθει). Λέγοντας ας πούμε “Είμαι σούπερ ήρωας και του έσπασα τα μούτρα!» το παιδί ξεσπάει κατά τρόπο πιο αποδεκτό την επιθετικότητά του. Μην το κρίνετε γι’ αυτό, είναι απολύτως φυσιολογικό.
• 
  
• Μουσική και βιβλία: δύο υπέροχοι τρόποι να εκδηλωθεί ο θυμός και να ανέβει η διάθεση. Μέσα από τα βιβλία τα παιδιά μπορούν να μάθουν για τα συναισθήματά τους και μέσα από τη μουσική να εκτονωθούν.
• 
  
• Πάντα να είστε ψύχραιμοι και να θυμάστε τη θέση σας: είστε ο ενήλικας, ο δάσκαλος, ο μέντορας. Είστε πρότυπο μίμησης. Μην το ξεχνάτε!