Η αυτοσυμπόνια βασική για μια καλύτερη ψυχική υγεία

          

     Η αυτοσυμπόνια είναι μια έννοια που αναπτύχθηκε τα τελευταία 

χρόνια κυρίως βασισμένη στην φιλοσοφία της ανατολής. Ο Βουδισμός για παράδειγμα εισάγει αυτή την έννοια στους πιστούς του, θεωρώντας ότι 

τα λάθη είναι κάτι παναθρώπινο και μπορεί να αποτελέσει ένα μάθημα. Η κύρια ερευνήτρια της Αυτοσυμπόνιας η Neff υποστηρίζει πως η αυτο-συμπόνια συνεπάγεται να βλέπει κανείς 

την εμπειρία του ατόμου υπό το φως της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας, αναγνωρίζοντας ότι ο πόνος, τα ελαττώματα και οι ανεπάρκειες από

τελούν μέρος της ανθρώπινης φύσης και ότι όλοι οι άνθρωποι αξίζουν 

συμπόνια. 

     Η λιγότερη κριτική προς τον εαυτό επιτρέπει επίσης λιγότερη κριτική προς τους άλλους, καθώς δεν απαιτούνται συγκρίσεις μεταξύ του 

εαυτού και άλλων για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης (Neff, 2003). Η συμπόνια δεν επεκτείνεται στον εαυτό επειδή κάποιος είναι ανώτερος ή περισσότερο άξιος από τους άλλους αλλά γίνεται ακριβώς επειδή το άτομο

 αναγνωρίζει τη σύνδεσή του και την ισότητά του με τους άλλους (Brown, 1999).

 Έτσι η συμπόνοια προς τον εαυτό είναι παρόμοια με την συγχώρεση προς τον εαυτό. 

Ο Enright αναφέρει εύστοχα ότι «…όταν συγχωρούμε, καλοσορίζουμε τον 

Άλλο στην ανθρώπινη κοινότητα, βλέπουμε ο ένας τον άλλο ως ίσους και άξιους σεβασμού» (Enright, Freedman & Rique, 1998,  σ. 49). Ομοίως, το να έχεις αυτο-συμπόνια συνεπάγεται να συγχωρείς τις αδυναμίες κάποιου 

και να τον σέβεσαι ως ένα πλήρως ανθρώπινο - και επομένως περιορισμένο και ατελές - ον.

     Η αυτοσυμπόνια είναι κάτι τελείως διαφορετικό, και αν θέλετε, 

στον αντίποδα της αυτοκριτικής καθώς εμπεριέχει μια κατανόηση και 

μια αποδοχή των λαθών μας και των ῾σκοτεινών῾ πλευρών μας. Εάν μιλώντας με τους φίλους σας και την οικογένειά σας είστε αποδεκτικός και γεμάτος ενσυναίσθηση ενώ έχετε χαμηλή ανοχή στα δικά σας ψεγάδια και λάθη, αυτό είναι κάτι που θα επιβαρύνει την ψυχολογιά σας και μπορεί να σας φορτώσει ενοχές, θυμό με τον εαυτό σας, θλίψη και πολλά άλλα…

Πώς μπορούμε να καλλιεργήσουμε την αυτοσυμπόνια; Με μικρές πράξεις 

αγάπης και αποδοχής προς τον εαυτό μας. Πείτε στα τυχόν λάθη σας ῾Δεν πειράζει, είναι ανθρώπινο. Αύριο θα το κάνω καλύτερα῾. Αγκαλιάστε τον εαυτό σας και φανταστείτε ότι χαϊδέυετε και προστατεύετε το 

εσωτερικό σας παιδί. Πολλοί ενήλικες που ως παιδιά είχαν επικριτικούς γονείς, δεν ξέρουν πώς να παρέχουν αυτή τη συμπόνια στον εαυτό 

τους. 

Είναι αυστηροί και πολλές φορές θα τιμωρήσουν τον εαυτό τους. Αναρω

τηθείτε: γιατί το κάνω; Ποιόν φροντίζω με το να με τιμωρώ; Επειδή με κατέκριναν ως παιδί, σημαίνει ότι δεν είμαι άξιος αγάπης και παρηγοριάς; 

Τροφή για σκέψη…

ΠΗΓΕΣ: 

1.    Brown, B. (1999). Soul without shame: A guide to liberating yourself from the judge within. Boston: Shambala.


2.    Neff, K. (2003). Self-compassion: An alternative conceptualization of a healthy attitude toward oneself. Self and identity, 2(2), 85-101.

3.    Enright, R. D., Freedman, S., & Rique, J. (1998). The psychology of interpersonal forgiveness. In R. D. Enright & J. North (Eds.), Exploring forgiveness, (pp. 46–62). Madison, WI: University of Wisconsin Press.


3 ΑΠΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΝΑ ΔΙAΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΘΥΜΟ ΤΟΥ

    Τα παιδιά είναι καθαρά συναισθηματικά όντα, ωστόσο όμως δεν έχουν την εξελικτική ωριμότητα να ελέγξουν και να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους. Αναλόγως την ηλικία, αυτές οι δεξιότητες χτίζονται και παράλληλα με τη δική σας βοήθεια θα δείτε ένα πολύ πιο ισορροπημένο παιδί. Όμως, οι γονείς πολλές φορές καταχρώνται την εξουσία τους και λόγω άγνοιας χρησιμοποιούν λανθασμένες τακτικές που όχι μόνο δεν βοηθούν αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση. Γονείς ψυχραιμία…αυτό το άρθρο θα σας βοηθήσει να αλλάξετε τρόπο χειρισμού της κατάστασης και να δείτε τα πράγματα να βελτιώνονται. 

1.     Μην λέτε ἩΡΕΜΗΣΕ῾ με έντονο ύφος και αυστηρό τόνο: η φωνή σας πρέπει να είναι ήρεμη και χαμηλή. Το παιδί δεν μπορεί να ακούσει το περιεχόμενο των όσων του λέτε εάν η φωνή σας είναι αυστηρή και είστε θυμωμένος. Το μόνο που θα νιώσει εκείνη την ώρα θα είναι άγχος που έχετε θυμώσει μαζί του. 

2.     Μην φωνάζετε: η φωνή του παιδιού δεν θα σταματήσει με τη δική σας φωνή! Πολλοί γονείς δυστυχώς χάνουν την ψυχραιμία τους και φωνάζουν στο παιδί τους αλλά πιστέψτε με! Δεν πρόκειται να βγάλετε άκρη έτσι…απλώς θα χειροτερέψει η κατάσταση και δεν θα μπορείτε να επαναφέρετε την ισορροπία. Τα παιδιά θέλουν έναν ώριμο ενήλικα, ένα μέντορα που να μπορεί να διαχειριστεί τα ἁρνητικά῾ τους συναισθήματα. ΠΡΟΣΟΧΉ: να τα αποδεχτεί, να τα διαχειριστεί για λογαριασμό τους, ΟΧΙ να κρίνει πώς πρέπει να νιώθουν. 

3.     Αποδοχή και χρόνος: μια πολύ βοηθητική τακτική είναι να δίνετε χρόνο στο παιδί σας. Πείτε: ῾Θα σου δώσω λίγη ώρα να νιώσεις όπως θέλεις και μόλις ηρεμήσεις θα βρούμε μια λύση.῾ Πιάνει 100%! Όμως ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΗ προϋπόθεση είναι να σεβαστείτε τον χρόνο αυτό και να μην είστε θυμωμένος με το παιδί.   Εξάλλου έχει το δικαίωμα να νιώθει ότι θέλει, σωστά;

Ως γονείς αυτό που πρέπει να δίνουμε στα παιδιά μας είναι η ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ αγάπη μας! Σε αγαπώ ακόμη κι αν….!Μην στερείτε την αγάπη, την αποδοχή και την αγκαλιά σας!!Πάντα θα το θυμούνται τα παιδιά σας αυτό!

                         Παπακυργιάκη Χρύσα

               Ψυχολόγος, Ειδική Παιδαγωγός

        Cognitive Behavioral Coach- Specialty Anxiety

Η μητρική παρουσία στις σχολικές γιορτές...το Teacher's Blog μας επισκέφτηκε.

Η παρουσία της μητέρας είναι η πιο σημαντική στην ζωή κάθε ανθρώπου. Ο ρόλος της μητέρας ειδικά στην παιδική ηλικία, διαδραματίζει μεγάλο και συνάμα σπουδαίο ρόλο. Είναι πολύ σημαντικό στις παιδικές- σχολικές αναμνήσεις, να υπάρχει η παρουσία της μαμάς και του μπαμπά. Γι’ αυτό χρειάζεται να είναι και οι δυο γονείς παρόντες σε κάθε βήμα του παιδιού τους.Η απουσία της μαμάς στις σχολικές γιορτές δεν αναπληρώνεται! 

  Οι περισσότερες μητέρες, δεν έχουν τον χρόνο να παρακολουθήσουν την γιορτή στο σχολείο του παιδιού τους. Αυτό συμβαίνει, διότι οι ρυθμοί της ζωής είναι δύσκολοι και οι πιο πολλές εργάζονται αρκετές ώρες. Αυτή η γυναίκα, όμως, μπορεί να είναι στην δουλειά, αλλά η σκέψη της είναι στο παιδάκι της. Θα ήθελε όσο τίποτα άλλο, να παρευρεθεί στη σχολική γιορτή του παιδιού της και να το καμαρώσει.

   Αυτή την απουσία δεν μπορεί να την καλύψει κανένας. Όταν μεγαλώσει το παιδί, δεν θα έχει στο φωτογραφικό του άλμπουμ την μαμά του, ούτε θα την θυμάται να είναι δίπλα του τη στιγμή που θα λέει το ποίημά του. Και αν μη τι άλλο ένα παιδί κοιτά τη μαμά του στα μάτια και παίρνει δύναμη, γνωρίζοντας πως ό,τι και να γίνει από εκείνη θα πάρει το πιο θερμό χειροκρότημα.Η παρουσία της «φωτίζει» το προσωπάκι του.

   Υπάρχει πιο όμορφη στιγμή από εκείνη που η μαμά μπαίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων; Τα ματάκια του παιδιού λάμπουν από χαρά και υπερηφάνεια. Δείχνει στους συμμαθητές του την μαμά του. Χαμογελάει και λέει το ποίημά του δυνατά για να τραβήξει βίντεο η μανούλα και να το δείξουν στην υπόλοιπη οικογένεια. Ψάχνει στο πλήθος τα μάτια της, να του δώσει δύναμη με το βλέμμα να το πει όσο καλύτερα μπορεί.

   Αυτές οι μικρές στιγμές, οι απλές, αλλά τόσο σημαντικές δημιουργούν τις πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις. Εκείνες τις αναμνήσεις που τις εξιστορούν οι μεγάλοι όσο περνούν τα χρόνια και λένε: «Θυμάσαι μαμά, όταν ήμουν παιδί…;» Η μητρική μνήμη δεν ξεχνάει όμως!Το μεγαλύτερο χειροκρότημα είναι πάντα της μαμάς.

   Αυτό το χειροκρότημα, θα αποτυπωθεί ανεξίτηλα στην μνήμη του παιδιού. Θα το θυμάται πάντα. Δεν υπάρχει παιδάκι άλλωστε, που να μην περιμένει το χειροκρότημα των γονιών του. Είναι το πιο γλυκό, το πιο σπουδαίο, αλλά και το πιο δυνατό. Κάθε γονιός περιμένει πως και πως να δει στην σκηνή του σχολείου το δικό του παιδάκι, να το ακούσει, να το καμαρώσει και να νιώσει υπερηφάνεια! 

Καλύτερα από μια φωτογραφία, αποτυπώνεται  στην μνήμη των παιδιών η παρουσία σας!

Σύνταξη & Επιμέλεια: Χαρά Παναγιωτακοπούλου

Αναδημοσίευση:Nancy's Blog

Επιμέλεια Αναδημοσίευσης: Λάλου Σπυριδούλα - Μαρία

Με ποιους τρόπους μπορώ να θρέψω τον Εαυτό μου;

Είναι γεγονός πλέον ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αγωνιζόμαστε και βιώνουμε προκλήσεις καθημερινά στους τόσους ρόλους που σαν ζογκλέρ προσπαθούμε να ισορροπήσουμε: σύντροφος, εργαζόμενος, εργοδότης, μητέρα, πατέρας, φίλος, εραστής….και τόσοι άλλοι ακόμη.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθουμε συναισθηματική εξάντληση, ίσως και έναν αβάσιμο θυμό στο τέλος της ημέρας ή της εβδομάδας. Πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι  η απομάκρυνση από τον πραγματικό μας εαυτό, δηλαδή όταν υπάρχει απόσταση ανάμεσα σε αυτά που θέλουμε και σε αυτά που κάνουμε, αυξάνεται το στρες (Marks & Mcdermid, 1996).

Πολύ σημαντικό επομένως είναι να τρέφουμε τον Εαυτό μας, η αυτοφροντίδα είναι πολύ σημαντική για να μας δώσει ένα είδος ψυχικής ενδυνάμωσης ώστε να είμαστε συνεπείς στους ρόλους μας, ειδικά εκείνους που η φροντίδα του Άλλου είναι πρωταρχικό συστατικό, π.χ. όταν έχουμε παιδιά.

     Ποιοι είναι, λοιπόν, κάποιοι τρόποι που μας βοηθούν να θρέψουμε τον Εαυτό μας;

1. Κάνω βήματα προς τους προσωπικούς μου στόχους: δεν χρειάζεται να πούμε πολλά εδώ, μόνο ότι η προσωπική μας ευτυχία αυξάνεται όταν θέτουμε στόχους και τους κατακτούμε. Ένα ταξίδι που θέλαμε καιρό, η ολοκλήρωση των σπουδών, ένα σεμινάριο, γυμναστική και δίαιτα…πράγματα που αφορούν ΕΣΑΣ και μόνο ΕΣΑΣ, θα βοηθήσουν στην αύξηση της συναισθηματικής σας αντοχής.
2. Αποδέχομαι τις ατέλειές μου: είναι πολύ σημαντικό να είμαστε επιεικείς με τον εαυτό μας και να τον αγκαλιάζουμε που και που. Ο διάσημος ψυχοθεραπευτής Χ.Μπουκάι αναφέρει συχνά στο έργο του ότι πρέπει να φροντίζουμε εμείς το εσωτερικευμένο μας Παιδί και όχι να το απαιτούμε από τους Άλλους. Φροντίδα εαυτού και αποδοχή επομένως.
3. Δημιουργικότητα: είναι σημαντικό να αφιερώνουμε λίγο χρόνο στο να εκφραζόμαστε με έναν δημιουργικό τρόπο, είτε αυτό είναι η ζωγραφική, οι χειροτεχνίες ή η μαγειρική. Έτσι διοχετεύουμε το άγχος μας σε πιο λειτουργικά κανάλια και νιώθουμε ηρεμία.
4. Αναλογίζομαι: νιώθω ότι ακούγομαι στους ανθρώπους που θεωρώ σημαντικούς για Μένα; Με κατανοούν; Μιλάω με τρόπο που μπορούν να με βοηθήσουν και να είναι δίπλα μου; Η επικοινωνία είναι αμφίδρομη διαδικασία και είναι πολύ σημαντικό να βγούμε από τη θέση “Δεν με καταλαβαίνει κανείς” και να αναλογιστούμε εάν εμείς πρέπει να βελτιώσουμε τις δεξιότητές μας. Μην κατηγορείτε τον εαυτό σας βεβαίως! Απλά επικεντρωθείτε και στο δικό σας τρόπο που αποζητάτε επαφή…κλείνεστε στον εαυτό σας; Μιλάτε με ειρωνεία ή θυμό όταν νιώθετε ευάλωτος; Πώς μπορεί να το εκλάβει ο Άλλος αυτό; Τροφή για σκέψη…

Με την ελπίδα ότι δεν θα απομακρυνθείτε από την αυθεντικότητά σας, κάνετε καθημερινά μια πράξη αυτοφροντίδας και θα είστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σας!

Μια άσκηση για μείωση του stress...δοκιμάστε το!

Μια έκφραση λέει ότι για να νικήσεις τον εχθρό σου, πρέπει να τον γνωρίσεις πολύ καλά. Και έτσι είναι η υπόθεση με τις ψυχικές διαταραχές και δυσκολίες που κάποιοι άνθρωποι (οι περισσότεροι είναι η αλήθεια…) αντιμετωπίζουν. Πάμε λοιπόν να γνωρίσουμε καλύτερα το άγχος μας και να δούμε ποια είναι η άσκηση που μπορούμε να κάνουμε για τη μείωση του.

Άγχος:

Η μεγάλη μάστιγα στον σύγχρονο άνθρωπο…Πόσοι μπορούμε να πούμε ότι δεν έχουμε βιώσει άγχος ποτέ στη ζωή μας; Πόσοι μπορούμε να πούμε ότι εγγυημένα δεν θα ξαναβιώσουμε; Καθώς, λοιπόν, το άγχος και οι αγχώδεις διαταραχές είναι μέρος της ζωής μας, της ανθρώπινης πραγματικότητάς και του τρόπου που λειτουργούν οι σημερινές κοινωνίες, ας δούμε, ο καθένας με τον εαυτό του, τι ξέρουμε για το δικό μας, προσωπικό άγχος.

Άσκηση για το άγχος

Μια πολύ χρήσιμη άσκηση είναι να γράψετε σε ένα χαρτί την ερώτηση: Τι σημαίνει άγχος για εμένα; Αφού την γράψετε, πάρτε όσο χρόνο σας χρειάζεται για να σκεφτείτε και να περιγράψετε με λέξεις, εικόνες, μουτζούρες, σύμβολα, κολλάζ…οτιδήποτε σας εμπνέει, ποια είναι τα πράγματα που αποτελούν το δικό σας, πολύ προσωπικό άγχος και τι σημαίνει αυτό για εσάς. To κέντρο ψυχοθεραπείας και εκπαίδευσης του Λονδίνου Renaissance Life Therapies παρέχει ένα χαρτί που λειτουργεί ως χάρτης για να σημειώνει κανείς τη σωματική αίσθηση που έχει το άγχος για τον καθένα μας προσωπικά.   Πηγή: PNGItem.com

Αφού κάνετε κάτι αντίστοιχο, μπορείτε να απαντήσετε στις παρακάτω ερωτήσεις:

• Πώς με κάνει να νιώθω το άγχος μου;
• Εξαιτίας του άγχους μου, τι αποφεύγω να κάνω;
• Το άγχος με αποσπά από τι;
• Εάν δεν με σταματούσε το άγχος, ποια είναι τα πράγματα που θα ήθελα να κάνω;

Με αυτή τη τεχνική, απομακρύνεστε από το άγχος, δηλαδή δεν ταυτίζεστε με αυτό, αλλά αναγνωρίζετε ότι είναι ένα συναίσθημα και όχι ολόκληρο το είναι σας.Επιπλέον, σας βοηθά να ενεργοποιήσετε τη σκέψη σας προς μια εναλλακτική πραγματικότητα όπου θα καθορίσετε ποιοι είναι οι στόχοι σας και ποια είναι η τροχοπέδη σας για να προχωρήσετε παρακάτω.

Πολλές φορές, το άγχος μας κρατά ασφαλείς και αυτές οι συμπεριφορές ασφαλείας μας κρατούν κολλημένους σε μια πραγματικότητα που δεν μας ικανοποιεί.

6 εργαλεία διαχείρισης θυμού για παιδιά κάθε ηλικίας

 Οι περισσότεροι γονείς βιάζονται να σκουπίσουν ό,τι αρνητικό μπορεί να βιώσει το παιδί τους και νιώθουν απελπισία και απόρριψη όταν εκείνο παρόλα αυτά νιώθει πόνο, φόβο ή συναισθήματα θυμού. Περνάμε έτσι το μήνυμα ότι τα αρνητικά συναισθήματα είναι προβληματικά, δύσκολα, φοβικά…

• Τι μπορούμε να κάνουμε για να διδάξουμε σε ένα παιδί να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του;

  
  
• Μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε εμείς πρώτοι την τάση μας να σώσουμε το παιδί μας από αυτά. Όλα τα συναισθήματα είναι ανθρώπινα και μπορούν να μας διδάξουν κάτι καλό. Το παιδί μαθαίνει μέσα από αυτά.

• Μαθαίνουμε στο παιδί μας μέσα από το παράδειγμά μας. Μιλάμε για τα συναισθήματά μας, δεν λέμε συνεχώς «Είμαι καλά!» χωρίς να αληθεύει, δεν κρύβουμε πάντα την ευαλωτότητά μας. Δείχνουμε ωστόσο μια ψυχραιμία και μια αυτοσυγκράτηση, δηλαδή μπορούμε να πούμε «Είμαι στενοχωρημένη και θέλω λίγο χρόνο να συνέλθω». Δεν αφηνόμαστε να μας καταπιεί το όποιο συναίσθημα μας διακατέχει εκείνη την ώρα.
• 
  
• Διδάσκουμε στο παιδί μας τρόπους διαχείρισης: ένα ημερολόγιο, να σκίσει ένα χαρτί, να μουτζουρώσει ένα χαρτί, να πετάξει ένα μαξιλάρι. Μην ανησυχείτε ότι αυτό θα το οδηγήσει σε εξάρσεις θυμού και σε ακραίες συμπεριφορές όσο τις επιτρέπετε. Αντιθέτως θα διώξει την ένταση και θα μειώσει τις πιθανότητες να πληγωθεί κάποιος.
• 
  
• Αφήνουμε την φαντασιωσική εκτόνωση του θυμού να εκφραστεί: το μικρό παιδί ίσως εκφράσει τον θυμό ή τη στενοχώρια του μέσα από μια ιστορία και έρθει να σας την διηγηθεί (εν μέρει για να σας επικοινωνήσει το πώς νιώθει). Λέγοντας ας πούμε “Είμαι σούπερ ήρωας και του έσπασα τα μούτρα!» το παιδί ξεσπάει κατά τρόπο πιο αποδεκτό την επιθετικότητά του. Μην το κρίνετε γι’ αυτό, είναι απολύτως φυσιολογικό.
• 
  
• Μουσική και βιβλία: δύο υπέροχοι τρόποι να εκδηλωθεί ο θυμός και να ανέβει η διάθεση. Μέσα από τα βιβλία τα παιδιά μπορούν να μάθουν για τα συναισθήματά τους και μέσα από τη μουσική να εκτονωθούν.
• 
  
• Πάντα να είστε ψύχραιμοι και να θυμάστε τη θέση σας: είστε ο ενήλικας, ο δάσκαλος, ο μέντορας. Είστε πρότυπο μίμησης. Μην το ξεχνάτε!

              

#Μένουμε σπίτι: πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τον Εαυτό μας;

     Είμαι σίγουρη ότι θα έχετε διαβάσει εκατοντάδες ανάλογα άρθρα που πια έχουν καταντήσει τετριμμένα και πεζά.

     Η περίοδος αυτή είναι αρκετά δύσκολη, όμως καμία δυσκολία δεν είναι παντοτινή και ποτέ δεν πρέπει να απελπιζόμαστε. Ας σκεφτούμε, λοιπόν, κι άλλους δημιουργικούς τρόπους να περάσουμε τον πολύτιμο χρόνο μέσα στο σπίτι, ένας χρόνος που κάποιοι άνθρωποι δεν είχαν ποτέ στη ζωή τους και ένας χρόνος που κάποιοι άλλοι δεν θέλησαν ποτέ… αλλά να που ήρθε!Συνηθίζω να λέω ότι όσοι έχουν έναν γερό και λειτουργικό γάμο, είναι οι τυχεροί της ιστορίας, καθώς όσοι ζουν σε προβληματικούς γάμους και είναι περιορισμένοι μέσα στο σπίτι θα βιώνουν μια μεγαλύτερη δυσκολία σίγουρα… και αυτό είναι ευκαιρία να το δουν!

 

Πηγή: talcmag.gr 

   Ναι… να δουν την αλήθεια, την άσχημη αλήθεια που πονάει και ενοχλεί και μέσα από χίλιες δύο εξωτερικές δουλειές και ερεθίσματα, δεν είχαν το θάρρος να αντιμετωπίσουν. Είναι η ευκαιρία να βελτιωθούμε, να βελτιώσουμε τη ζωή μας, να δούμε με όλη του την ασχήμια αυτό που μας ενοχλεί, που αν όλα γύρω μας σωπάσουν αυτό θα είναι εκεί και θα μας κοιτά, και να το αλλάξουμε. Ίσως είναι μια σχέση, ο γάμος, η δουλειά μας, μια τοξική φιλία, μια προσωπική δυσκολία που θέλουμε να αντιμετωπίσουμε, μια άσχημη δική μας στάση ζωής…

Πάντως είναι η ευκαιρία να βγάλουμε τα γυαλιά και να το δούμε αληθινά όπως είναι.

     Η δική μου συμβουλή είναι να μη φοβάσαι. Όχι τα μικρόβια και τον κορονοϊό. Εκεί θέλει ψυχραιμία και μια στοιχειώδη πρόληψη, αλλά μη φοβάσαι να πάρεις φόρα και να γκρεμίσεις ότι σε ενοχλεί. Το μόνο σίγουρο είναι το απρόβλεπτο και το ρευστό της ζωής.

Είδες πόσο εύκολα όλα αλλάζουν;

Είδες που έχασες την εξωτερική σου σταθερότητα;

Είδες που δεν κάνεις σχέδια για το αύριο γιατί δεν ξέρεις τί μέλλει γενέσθαι;

Είδες που παρόλα αυτά είσαι εδώ γερός και δυνατός;

     Το ανθρώπινο είδος είναι τρομερά ευπροσάρμοστο. Άλλαξε το ενοχλητικό μέσα από τη ζωή σου και κάνε σχέδια για το μέλλον σου με θετική ματιά. Τί μάθημα παίρνεις από όλη αυτή τη κρίση; Τί μπορείς να διδαχτείς από όλο αυτό;

   Σίγουρα κάτι θα υπάρχει. Κάνε κάθε βρἀδυ μια σκέψη που θα σε βοηθήσει να φτάσεις εκεί που θέλεις. Κράτα σημειώσεις για να μην τις ξεχάσεις μόλις παρέλθει όλο αυτό (γιατί σίγουρα θα παρέλθει) και πριν γυρίσεις στη γνώριμη καθημερινότητά σου ρίξε μια ματιά σε εκείνες τις στιγμές που ήσουν παρέα με τον εαυτό σου και αναλογιζόσουν τη ζωή σου.

Το Teacher's Blog μας επισκέφτηκε!

    Ένα θέμα που έχει προβληματίσει και ανησυχήσει θα έλεγα αρκετούς γονείς, λόγω των γεγονότων και των ειδήσεων που ακούμε να συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά, είναι αυτό που θα ασχοληθούμε σήμερα. Εσύ την/τον αφήνεις να πάει σχολείο μόνη/ο της/του; Της/του δίνεις κινητό μαζί; Μέχρι τι ώρα κάθονται έξω το βράδυ; Να πάνε στην πλατεία; Είναι ανήλικοι πώς θα πουν στο μετρό; Δεν φοβάσαι; Αυτές είναι κάποιες από τις καθημερινές ανησυχίες που θα αναπτύξουμε καθώς τις αντιμετωπίζουν οι γονείς που είτε τα παιδιά τους είναι μικρά και πέφτουν θύματα αγνώστων είτε είναι έφηβοι και θέλουν να κάνουν την επανάσταση τους.

    Πώς θα προφυλάξω το παιδί μου από τους αγνώστους;

·         1. Από μικρή ηλικία διδάξτε στα παιδιά σας την σπουδαιότητα της ειλικρίνειας. Το να λένε πάντα την αλήθεια θα βοηθήσει πολύ, ειδικά σε όποια δυσάρεστη κατάσταση βρεθούν, να είναι σε θέση να μην σας πουν ψέματα. 

·         2. Επίσης, χτίστε σχέση εμπιστοσύνης. Το παιδί είναι καλό να γνωρίζει πώς οι γονείς του είναι οι καλύτεροι του φίλοι. Μπορεί να τους εμπιστεύεται και να μοιράζεται μαζί τους τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες του.

·         3. Χωρίς να δημιουργήσετε φοβίες στα παιδιά σας –γιατί αυτό θα συνεχιστεί και στην μετέπειτα πορεία της ζωής τους και κατ’ εμένα είναι αρνητικό αυτό- εξηγήστε τους κινδύνους της κοινωνίας.

·         Αν ποτέ κάποιος άγνωστος τα ενοχλήσει, να γνωρίζουν ότι οι γονείς τους είναι εκεί για να μιλήσουν και να μοιραστούν το οτιδήποτε...

·         Ειδικά στα μικρά παιδιά του δημοτικού καλό θα ήταν να γίνει κατανοητό πώς δεν εμπιστευόμαστε έναν άγνωστο, δεν του λέμε που μένουμε και άλλες  προσωπικές πληροφορίες αν δεν είναι κάποιο άτομα εμπιστοσύνης μαζί μας(μπαμπάς, μαμά, αδέρφια, δάσκαλος).

·         Σχετικά με τα μεγαλύτερα παιδιά, που θέλουν για παράδειγμα να γυρνάνε μόνα ή με τους φίλους τους από το σχολείο, μεγάλο ρόλο παίζει αν εσείς ως γονείς έχετε «δημιουργήσει» υπεύθυνα παιδιά. Καλό θα ήταν να το δοκιμάσουν, αλλά να είστε και εσείς σε κάποιο κοντινό σημείο.

·         Οι βόλτες το βράδυ  ή η χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς ναι μεν να είναι επιτρεπτές αλλά με όρια. Οι έξοδοι να είναι ελεγχόμενοι και να τηρούνται οι συμφωνίες που κάνετε με τα παιδιά σας.

Είναι απολύτως κατανοητό το όποιο άγχος με όλα αυτά τα αρνητικά πράγματα που ακούμε καθημερινά αλλά όσο και να θέλουμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας, αυτό δεν είναι πάντοτε εφικτό, δεν μπορείτε πάντοτε να είστε μαζί τους. Μεγαλώνουν. Προσπαθήστε λοιπόν να μεγαλώσετε υπεύθυνα παιδιά, να γνωρίζουν τρόπους να αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις. 

Μην ξεχνάτε πώς μεγαλώνοντας υπεύθυνα παιδιά μεγαλώνετε και υπεύθυνους ενήλικες!

  

Επιμέλεια: Λάλου Σπυριδούλα Μαρία

Εκπαιδευτικός

 Follow & Like:Teacher's Blog

Το Teacher's Blog μας μιλάει για την Μαρία Μοντεσσόρι..καταπληκτική μέθοδος!

 Η Μαρία Μοντεσσόρι, γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1870 στο Κιαραβάλε της Ανκόνα. Σπούδασε ιατρική αλλά και παιδαγωγικά. Η δράση της στην εκπαίδευση τάραξε τα νερά και η μέθοδος διδασκαλίας της πήρε σαφώς το όνομα της: «Μοντεσσοριανό Σύστημα». Η Μοντεσσόρι έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στα εποπτικά μέσα ως μέσω εκπαίδευσης, διότι θεωρούσε πως η διδασκαλία γίνεται κατανοητή με τις αισθήσεις. Η μέθοδός της στηρίζεται στην παρακίνηση και την ενθάρρυνση για μάθηση που έχουν τα παιδιά έμφυτη.

   Στο άρθρο αυτό θα αναφέρουμε τον «δεκάλογο της Μαρίας Μοντεσσόρι», όπου όλοι οι γονείς πρέπει να ξέρουν:

ˉ Μην αγγίζετε ένα παιδί, αν δεν το επιθυμεί και εκείνο.

ˉ Ποτέ μη μιλάτε με άσχημο τρόπο σε ένα παιδί κατά την παρουσία του ή ακόμα και την απουσία του.

ˉ  Επικεντρωθείτε στο να βοηθήσετε το παιδί να αναπτύξει τα θετικά του στοιχεία.

ˉ Δείξτε του το μέρος που υπάρχουν τα μέσα για να βοηθήσουν την ανάπτυξη του.

ˉ Να είστε πάντα έτοιμοι να ανταποκριθείτε στο κάλεσμα ενός παιδιού που έχει την ανάγκη σας, να ακούτε πάντα και να απαντάτε στο παιδί που απευθύνεται σε εσάς.

ˉ  Σεβαστείτε το παιδί που κάνει ένα λάθος και μπορεί αργότερα να το διορθώσει από μόνο του.

ˉ Σεβαστείτε το παιδί όταν ξεκουράζεται ή όταν συλλογίζεται. Μην το κατευθύνετε σε άλλες μορφές δραστηριοτήτων.

ˉΒοηθήστε το παιδί που αναζητεί κάποια δραστηριότητα και δεν μπορεί να βρει τι ακριβώς θέλει να κάνει.

ˉ Αν το παιδί αρνήθηκε να ακούσει αυτά που είχατε να του πείτε, να τα επαναλαμβάνετε.

-Πάντα να αντιμετωπίζετε το παιδί χρησιμοποιώντας τους καλύτερους τρόπους σας και να του προσφέρετε τον καλύτερο εαυτό σας.

Συμβουλεύω λοιπόν, του γονείς και τους εκπαιδευτικούς να έχουν πάντα γνώμονα στο μυαλό τους αυτά τα δέκα πράγματα. Μην ξεχνάτε πώς πάντα πρέπει να στέκεστε βοηθοί και συμπαραστάτες στα παιδιά. Ο ρόλος σας είναι να ενθαρρύνετε συνεχώς τα παιδιά, να το βοηθάτε αν έχει ανάγκη αλλά ταυτόχρονα να το αφήνετε να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, ανάλογα με τις δυνατότητες και την ηλικία του. 

Επιμέλεια: Λάλου Σπυριδούλα Μαρία 

Εκπαιδευτικός

Πηγές

https://tvxs.gr/news/istoria/maria-montessori-i-paidagogos-poy-allakse-tin-ekpaideysi